De mensen achter het Dour-festival staan bekend om hun unieke invulling van het concept “organisatie”:  ‘voor degelijk sanitair zorgen’ maakt zo bijvoorbeeld geen deel uit van de door hun gehanteerde omschrijving, wat o.a. kan leiden tot het onstaan van urine-rivieren op het festivalterrein.  De volgende tien groepen zouden een oversteek echter moeten rechtvaardigen:

• Donderdag, 15.10 (The Last Arena) Brian Jonestown Massacre - optredens zijn een beetje zoals wedstrijden van de Rode Duivels: er zal zo goed als zeker niet veel meer dan een hoop zieltogend gestuntel te zien zijn, maar het waterkansje dat het toch nog eens zo geniaal als vroeger wordt zorgt ervoor dat ik toch telkens weer ga kijken.
• Donderdag, 18.45 (Eastpak CORE Stage) Mystery Jets hadden tot voor kort de vader van de drummer als gitarist, wat hen automatisch al oneindig cool maakt.  Papa gaat tegenwoordig niet meer mee op tournee, maar op nieuwe plaat “Twenty One” blijft hun luchtige ’70’s-indiepop gelukkig wel een flink eind wegjangle-en.

“Young Love”, Mystery Jets

• Vrijdag 14.10 (Club-Circuit Marquee) Future of the Left is ideaal voor wie doorgaans om 13.15 half-wakker uit de tent komt gerold.  Een beetje het muzikale equivalent van een radiowekker die afgaat door zijn antenna met volle kracht in uw kruis te boren, zeg maar.  Ik besef dat dit onaangenaam klinkt, maar it’s a long way to the top if you wanna rock and roll, jongens.
• Vrijdag 16.45 (Dance Hall) Van Pop Levi’s passage op Pukkelpop vorig jaar herinner ik me vooral wilde bossen schaam- en okselhaar die ontsnapten uit een bezwete oude jogging, maar voor fijne moderne disco/glamrock-hybrides ben ik bereid véél te doorstaan.

“Sugar Assault Me Now”, Pop Levi

• Zondag 14.30 (Red Requency Stage) Na een vrij desolate zaterdag na, krijgen we op zondag plots een heuse vrachtlading van geweldigheid over ons heen, te beginnen met Madrugada.  Hen in het middden van de dag programmeren op een open lucht - podium lijkt me niet meteen de meest logische beslissing, dus hopelijk dat het dan toch even flink regent om voor een beetje gepaste sfeervorming te zorgen.  Voor wie nog niet bekend is met de morbide, maar prachtige rockmuziek van dit Noorse vijftal is het nu of nooit:  gezien de zelfmoord van gitarist Peter Buras vorig jaar wordt dit waarschijnlijk hun afscheidstournee.
• Zondag 16.10 (Red Frequency Stage) De bluesrock van Heavy Trash lijkt dan weer gemaakt om gespeeld te worden onder een verschroeiende middagzon.  Drie woorden die iedereen zouden moeten overtuigen dit te gaan bekijken: Jon.  Fucking.  Spencer.
• Zondag 19.00 (The Last Arena) The Fall staat al enkele jaren helemaal bovenaan mijn “groepen die ik absoluut eens live moet zien”-lijstje, en hun passage op Dour zou dan voor mij ook hét hoogtepunt van deze editie moeten worden.  Vorig jaar had Mark E. Smith geen zin om in het kader van Von Südenfed naar bloody Belgium af te zakken, hopelijk heeft de (terecht) unaniem lovende ontvangst van nieuwe wereldplaat “Imperial Wax Solvent” hem voldoende opgefleurd om dit jaar wel op te dagen.

“Telephone Thing”, The Fall

• Het voelt een beetje respectloos om na The Fall nog andere groepen te gaan bekijken, maar wie zin heeft kan daarna nog frantisch heen en weer spurten tussen de Arena en de Marquee om Shout out Louds (The Cure 2.0, op een goeie manier), the Raveonettes (Suicide meets the Velvet Underground, op een héél goeie manier) en Fujiya & Miyagi (moderne Krautrock, op een Brighton-manier) mee te maken.

Zo, opmerkingen over mijn gebrek aan sociaal leven of muziek- en taalkennis mag u zoals gewoonlijk weer na de biep achterlaten.  Er is geen reden om terughoudend te zijn, I have no tears left to shed.

…

…

…

BIEP!

Na het waanzinnige succes van de eerste cinematische double feature hier op Ozon (de Pulitzers blijven maar binnenrollen) kon het natuurlijk niet uitblijven en vandaag, na bijna 4 maanden, is het dan eindelijk tijd voor de langverwachte sequel.   Dit is “Twee films in één blogupdate, part 2: Blog harder.”!

Het ongetwijfeld verstandige advies van “Liesbeth” vrolijk in de wind slaande besloot ik vorig weekend namelijk opnieuw de Brusselse filmzalen op te zoeken voor een gezonde portie escapisme.  Het overkoepelende thema (zomààr naar de cinema gaan doen we tenslotte niet, het moet een beetje journalistiek verantwoord blijven) was deze keer niet de wondere Franse taal, maar wel “eigenaardige locaties”.  Films die dus niet in New York, Londen of Parijs plaatsvinden, maar wel in - ik zeg maar wat - Brugge of een gehucht van Ledeberg.

In Bruges is een buitenlandse tragikomische misdaadthriller die zich in een Vlaamse ’stad’ afspeelt, wat de plaatstelijke fierheid-meter natuurlijk spontaan deed ontploffen - ook al wordt de Brugse stadsnaam in het script geen enkele keer vermeldt zonder het kwalificerende adjectief “fucking”.  Toch is die trots niet geheel ongepast, want de oude Brugse stadskern komt - ondanks het feit dat ze duidelijk moest dienen als compleet achterwaarts decor - toch bijzonder mooi in beeld.  “Like a fucking fairytale, with swans and shit” om het script te parafraseren.

Maar het “vis uit het water”-element is niet de enige bron van humor.  Er wordt ook een fors vat (geestige) stereotypes opengezet: België is een van chocoladepralines aaneenhangend land van kinderverkrachtigers, Amsterdam is “just a bunch of prostitutes” en de Amerikanen zijn -slechts half voorspelbaar- Lennonmoordenaars met overgewicht.

Het is duidelijk: voor fijn gerafinneerde, originele humor moet men bij “In Bruges” niet komen aankloppen.  Dit neemt niet weg dat het merendeel van de grappen wel gewoon werken en daarnaast is het natuurlijk ook gewoon al geestig om de anderstalige personages te horen worstelen met Vlaamse plaatsnamen.  Uitblinker op dit gebied is een zekere Russische wapenhandelaar genaamd “Yuri”, die alles bij mekaar niet meer dan tien minuten in beeld is, maar wel Christopher Walken-gewijs de show steelt.

Over het dramatische aspect (het is tenslotte een tragikomedie) is iets langer nagedacht: het verhaal bevat een fijn Coen Bros.-sfeertje en loopt over van slimme, zij het bijzonder onsubtiele, verwijzingen naar de schilderijen van Jeroen Bosch en de psychologische horrorklassieker Don’t Look Now.  Minpunt: het verplichte romantische element is vrij pover uitgewerkt en dient vooral de voortgang van het verhaal.  Naar het - weliswaar vrij bevredigende - einde wordt ook een beetje te geforceerd toegewerkt.

De cast zit wel helemaal goed: Collin Farrel heeft eindelijk een goeie film gevonden en vormt een typisch, maar aandoenlijk, buddy flick-duo met Brendan Gleeson.  Clémence Poésy moet als plaatselijke love interest Chloë vooral lachen en mooi zijn, maar vervult beide taken met verve.  En klasbak Ciarán Hinds krijgt voor zijn kleine rolletje zowaar zelfs geen vermelding in de aftiteling!

Voor de mensen met weinig tijd: ‘In Bruges’ “Pulp Fiction in Belgium” noemen is wat overdreven, maar het is in ieder geval een aardige poging.  Zowel het drama als de humor werken uitstekend, al duiken er wel problemen op doordat de twee soms nogal ongemakkelijk in mekaar overgaan - een probleem waar het eveneens zwaar onderschatte Kiss Kiss Bang Bang een dikke twee jaar eerder ook al mee kampte.

Na die aangename verrassing was het Vlaamse niemendalletje Aanrijding in Moscou eigenlijk al op voorhand veroordeeld tot de status van nagedachte.  Niet alleen de filmposter doet namelijk denken aan een stationsromannetje.  (pdw)-heldin Barbara Sarafian doet opnieuw geweldige dingen, dit keer als verloederde huisvrouw Matty, maar kan niet helemaal verbergen dat het verhaal - tragische vrouw botst letterlijk en figuurlijk aan tegen een jongere viriele trucker op de parking van de Colruyt, met alle romantische gevolgen vandien - wel erg licht weegt.

Gelukkig beseft de film dat zelf ook en wordt er niet al te hoog gemikt, zodat er dankzij de Oost-Vlaamse couleur locale en de originele casting - geen Koen Debouw!  Geen Jan of Senne Decleir!  Geen Werner Desmedt!  Geen Antje de Boeck! (…vul zelf verder aan…) - toch nog een bescheiden voltreffer uit de kast valt.

Tevens een pluspunt: de on-Vlaams snedige dialogen.  Van wat ik uit de combinatie van het dialectische gewauwel en de Franse ondertitels kon samenpuzzelen was vooral de geweldige conversatie tussen de bewuste truckchauffeur, Johnny, en vertrokken echtgenoot Werner (een tekenleraar die iets te enthousiast was in de avondlessen met een van zijn studentes, je zal het altijd zien met die artiesten!) bijzonder straf.

Ook al bleef de dosis melodrama maar nipt onder mijn (nochtans vrij hoge) toleratiegrens en duurt het naar het einde toe wel erg lang tot de film aankomt op de langverwachtte eindbestemming, “Aanrijding in Moscou” mag naar Vlaamse normen - we laten enkele Vietnam-flashbacks voorbijflitsen (Windkracht 10: Koskijde Rescue!  Team Spirit 6!  CSI: Merelbeke!) - toch een succes genoemd worden.  Plus, de internationale titel is “Moscow, Belgium”.  Dat moet haast wel een sluikse knipoog naar misschien wel mijn favoriete film ooit zijn.

Amsterdam is wat betreft de Heilige Drievuldigheid seks & drugs & rock ‘n’ roll vooral gerenommeerd voor de eerste twee.  De rock ‘n’ roll werd woensdag dan ook geïmporteerd vanuit Tielen, België en Athens, Georgia.

Het Amerikaanse invoer-aandeel werd verzorgd door R.E.M., en als hoge vertegenwoordiger van de broeiende Kempense rock scene was ook ikzelf afgezakt naar de Nederlandse hoofdstad.  Ik kon er slechts enkele uren rondwandelen (met ondertussen op mijn iPod de themamuziek van ‘Baantjer’ op repeat), maar dat volstond in ieder geval om danig onder te indruk te geraken van de enorme hoeveelheid fietspaden (die schijnen in Brussel ook te bestaan, maar niemand heeft er ooit echt een gezien).

Voor de rest was Amsterdam niet zo geweldig: er stond niets aangegeven in het Frans en er was nergens een gigantisch fallussymbool te bespeuren, toch wel een ernstig tekort ten opzichte van Parijs & Brussel.  Gelukkig dat er dus nog een optreden van R.E.M. op het programma stond die avond.  De periodiek neervallende motregen werd door Stipe & co helaas niet toereikend bevonden om te openen met hun versie van “Have You Ever Seen the Rain” , maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de rest van de setlist.

Begonnen werd er met een 1-2-3 punch waar Jean-Pierre Coopman trots op zou zijn geweest: met opener Living Well is the Best Revenge werd het concert op dezelfde verpletterende manier in gang getrapt als recentste plaat “Accelerate”, waarna ze met  “What’s the Frequency, Kenneth” en “Bad Day” respectievelijk de neus en de schenen van het publiek braken.  Het was aangenamer dan het klinkt.

Leuk om te zien ook dat de groep tegenwoordig vooral de nummers speelt waar ze zin in hebben, eerder dan wat ze denken dat het publiek wil horen.  Dat betekent: géén Everybody Hurts, wél een resem klassiekers uit de prehistorie zoals Driver 8, Pretty Persuasion, Rockville (met Cowboy Mike Mills op vocals!) en een verrassend enthousiast ontvangen “7 Chinese Brothers“.  En als kers op de rarities-taart: een fantastische versie van het veel te lang verguisde buitenbeentje op Automatic for the People: “Ignoreland“.

De crowdpleasers die nog overbleven pleasden duidelijk ook de groep zelf: energetische versies van “Man on the Moon”, “The One I Love”, “Imitation of Life”, “Losing My Religion” & “The Great Beyond” maakten regelmatig ook het minder actieve deel van het publiek wakker.

Het materiaal van nieuwe plaat “Accelerate” stelde evenmin teleur live: vooral het braaf meegezongen “Supernatural Superserious” & “Horse to Water” - dat naadloos aansloot op een razende versie van veteraan “These Days“- waren duidelijk meant for the stage.

Tenslotte ook nog zeker het vermelden waard: dé twee kippenvelmomenten van de avond.  Vooreest, de prachtige kampvuur-versie van “Let Me in” (Zie het videofragment onderaan dit bericht.) en daarnaast ook de recreatie van de LA-skyline door de LCD-schermpjes in het publiek tijdens “Electrolite“.

R.E.M. heeft anno 2008 duidelijk niet alleen een tweede, maar ineens ook een derde en een vierde adem gevonden.  Dat het snel 20 september mag zijn.

“Let Me in”, live in Amsterdam, 2 juli 2008.

In “Forgetting Sarah Marshall” wordt Peter, het minder dan gemiddeld aantrekkelijk mannelijk hoofdpersonage al vrijwel meteen gedumpt door zijn supersteractrice-vriendin (Kirsten dinges….. euhm, Veronica Mars).  Vervolgens heeft hij, vrijwel automatisch, een reeks one night stands met een hoop mooie vrouwen - een opvallend populaire manier van liefdesverdrietverwerking in scenario’s geschreven door de hoofdacteur zelf. (Zie ook: de carrière van Woody Allen)

Desondanks helpen de bergen seks Peter nog niet over zijn gebroken relatie van vijf jaar heen. Hij blijkt namelijk een mythische Man met Gevoelens te zijn. Cue de lachsalvo’s dus.  Op aanbeveling van zijn stiefbroer (Peter Van de Veire look-a-like Bill Hader) vertrekt hij dan maar op vakantie naar Hawaii, waar zijn ex-lief op datzelfde moment toch wel niet in hetzelfde hotel verblijft zeker! Peter besluit toch te blijven, omdat er anders geen film zou zijn.

Gelukkig heeft Sarah haar nieuwe Britse rockster-vriendje Aldous Snow (Russel Brand) meegebracht.  Buiten zijn eigen persoon heeft Aldous weinig interesses, waardoor hij ook niets voelt voor enige rivaliteit met Peter of betrokkenheid met de problemen/gevoelens van andere mensen. Op die manier is hij de enige met wie het publiek zich echt kan identificeren, sinds de andere personages in feite nog verder in hun eigen achterwerk verdwaalt blijken dan Aldous zelf en hun problemen uiteindelijk ook niet enorm veel voorstellen.  Het helpt ook dat Russel Brand hier de enige is die zijn rol met échte hilariteit weet te injecteren.

De andere sideshow-personages die passeren zijn weliswaar ook redelijk leuk, al draagt geen enkele van hen echt iets bij tot het verhaal waardoor de film al snel gaat aanvoelen als een aaneenschakeling van afwisselend leuke en minder leuke sketches. Ondertussen wordt er ook nog een generisch liefdesverhaaltje afgewerkt: Rachel, de receptioniste van het hotel, heeft namelijk medelijden met Peter en dat medelijden verandert uiteindelijk even onvermijdelijk als onverklaarbaar in verliefdheid.

Nu, het zal wel aan mijn mannelijk (nouja) perspectief liggen, maar het feit dat Mila Kunis er uit ziet zoals ze er uit ziet – ik denk niet dat hier een gedetailleerde uitleg nodig is – maakt het bijzonder moeilijk om mee te leven met Peter. Wie geeft in godsnaam nog om de sprong als dàt het vangnet is?  Het is tenslotte niet alsof we enige details mee krijgen waaruit zou moeten blijken wat Sarah Marshall nu precies zo geweldig maakt, ze heeft welgeteld nul regels dialoog voor ze Peters hart breekt en blijft de hele film lang een redelijk kleurloos personage.

Dat gebrek aan realisme kadert in een breder probleem waar deze film, en andere Apatow-achtigen, mee kampen. De standaardverhaallijn is meestal ongeveer hetzelfde: bloedmooie vrouwen belanden in bed met niet-zo-mooie mannen en de niet-seksueel geladen momenten voelen aan als verplichte nummertjes en zijn meestal zo generisch dat ze uit eender welke romcom hadden kunnen komen.

De nieuwe genderverdelingen zijn vastgelegd: mannen mogen onathletische, luie, emotionele wrakken zijn, zolang ze maar geregeld een goeie grap vertellen. Vrouwen kunnen best ook gevoel voor humor hebben, vooral om te lachen met de grappen van de mannen, maar moeten er in de eerste plaats goed uit zien zonder kleren en van seks houden (maar niets té raar, zoals - shock & horror- handboeien).

De eerlijkheid gebiedt mij wel zeggen dat geen enkele van deze zaken mij ook maar in het minste stoorden tijdens de film zelf. Het is pas wanneer men achteraf begint na te denken - bijvoorbeeld over hoe de Romantische Finish eigenlijk gewoon gered wordt door het feit Peters penis trouwer is dan hijzelf - dat de problemen beginnen. Mensen die gewoon een kleine twee uur willen lachen en nadien geen tijd en/of zin hebben om nog lang na te denken over een enigzins silly romcom (dat soort volk bestaat) zitten dus goed bij Forgetting Sarah Marshall.  De rest kan die 110 minuten beter besteden aan het zoeken van een hobby/lief, of - indien dat niet lukt - aan het beginnen van een blog.  Succes ermee!

Alexander Boris de Pfeffel Johnson (ik verzin niéts) is sinds 4 mei de nieuwe burgemeester van Londen. Sinsdien krijg ik elke dag wel een paar mails toegestuurd van mensen die mij vragen waarom ik hem nog niet vernoemd heb hier op Ozon. Oké, er was één e-mail. Van mij aan mezelf.  Ik ben soms eenzaam.

Mijn steeds psychopatischere vormen aannemende aliënatie van de werkelijkheid even buiten beschouwing gelaten, zijn er drie redenen waarom ik voorlopig wat betreft Boris Johnson in het “geen commentaar”-kamp heb verbleven:

1. Op de dag van Johnsons verkiezing zat er een on-ge-loof-lijk spannend kortverhaal over, ahem, zendmasten in mijn hoofd, dat er meteen uitmoest omdat er ik ongetwijfeld de Vlaamse literaire wereld mee op zijn kop zou gaan zetten. Na een week tevergeefs te wachten op, felicitaties van Jeroen Brouwers & Tom Lanoye en jonge, gewillige literatuurgroupies, had Boris zijn actualiteitswaarde reeds verloren en moest ik verder naar het volgende brandend actuele onderwerp.
2. Ik had gehoopt nog met een leukere titel op de proppen te kunnen komen dan een flauwe Who-verwijzing, maar die hoop bleek ijdel. Wees tenminste dankbaar dat ik hier de verleiding heb weerstaan om een woordgrapje te maken over een zichzelf voortdurend in de spiegel bekijkende portie hoop.
3. Toen Sarkozy president van Frankrijk werd, was ik aanvankelijk ook niet gelukkig. Maar hij heeft intussen gezorgd voor een verveelvouding van de hoeveelheid Carla Bruni in de media, voelt zich niet te goed om op een saaie G8-vergadering te doen wat wij allemaal zouden doen -zich spectaculair bezatten, én hij ijvert nu zelfs voor een Pakistaanse staat (zelfs al is het dan maar om de Amerikanen te pesten).

Wie weet welke aangename verrassingen had Boris, die eigenhandig de natte dweil-haarstijl een heuse revival heeft bezorgd en zich overal heen verplaatst op een komisch te kleine fiets, voor ons in petto? Hij had tenslotte al meer dan voldoende potentiële amusementswaarde ten toon gespreid in zijn politieke carrière:

When is someone going to get 18th century on Islam’s mediaeval ass?

en

“If gay marriage was OK - and I was uncertain on the issue - then I saw no reason in principle why a union should not be consecrated between three men, as well as two men, or indeed three men and a dog.”

zijn slechts twee van zijn bekendere dijenkletsers. En inderdaad, aan oneliners is er nog geen gebrek geweest tijdens de eerste weken van zijn burgemeesterschap.

Maar helaas, op het beleidsvlak kwam Boris tot nog toe minder sterk uit de hoek dan Sarko. Tot ieders verbazing, heeft de man die eerder bij meerdere gelegenheden naar zwarte kinderen verwees als “pickaninnies” met “watermellon smiles” en die Nelson Mandela omschreef als de leider van “the majority tyranny of black rule” het anti-racistische Rise Festival ontdaan van haar anti-racistische karakter.

Verder is het voorlopig gebleven bij het verdubbelen van de openbaar vervoer-kosten voor de allerarmsten en een ongelukkige ‘verspreking‘ van een medewerker. De afschaffing van het minimumloon of de totale privatisering van het Londense openbaar vervoer zijn voorlopig dus nog niet doorgevoerd, maar het is ongetwijfeld slechts een kwestie van tijd.

In 2012 organiseert Johsons Londen de Olympische Spelen, benieuwd of iemand hem dat intussen al heeft laten weten.

Als reactie op de vorige update impliceerde iemand dat zagen over Carl Huybrechts intussen al even passé is als de Macerena. Ik heb echter besloten de Macarena te blijven dansen en verder niet te rusten alvorens werkelijk iédere open deur is ingetrapt.  Daarom verdedig ik in deze aflevering de gedurfde stelling: “Filip Dewinter is geen buitensporig sympathieke mens.”

Sinds de N-VA zich als bijzonder zwaar en moeilijk wendbaar CD&V-aanhangwagentje de regeringsonderhandelingen wist binnen te rijden, en de personaliteitscultus rond JM Dedecker (hij is nu ook tegen meer rookverboden, gewaagd standpunt Jean-Marie!) steeds verder uit begon te breiden, zijn de good old boys van het VB een beetje op de achtergrond van het rechtse politieke landschap beland.

Dewinter gaat dan maar weer naar het buitenland met zijn straffe uitspraken, in de hoop dat daar wel nog iemand opkijkt van zijn pathetische demagogie-demonstraties. Deze week week besloot hij de Duitsers te generen, door uitgerekend hun voetbalelftal uit te roepen tot verdedigers van het zuivere Avondland, tegen de Moorse invasie:

De overwinning van de Duitse ploeg woensdag aanstaande tijdens de halve finale van het EK voetbal zou een symbolische overwinning voor Europa zijn. (…) De massale aanwezigheid van Turkse vlaggen in onze Europese steden de vorige dagen heeft mij geërgerd en geschokt. Turkije wil niet alleen lid worden van de EU, maar wil Europa koloniseren. Laten we Turkije daarom niet alleen uit het EK, maar ook uit Europa gooien!

Zoals gewoonlijk kiest Dewinter dus weer voor zijn “zoveel mogelijk onlogische onzin in zo weinig mogelijk woorden proppen”-tactiek, waardoor toehoorders niet weten waar te beginnen met hun vragen. Welk onderdeel van de aanwezigheid van de Turkse vlaggen hem precies “geshokt” heeft, bijvoorbeeld… wist Dewinter niet dat er Turken in Brussel zaten? Of is hij verbaasd dat mensen enthousiast zijn over, nee toch, voetbal?

En op welke wereldkaart kijkt hij dat de Turkse deelname aan een Europees Kampioenschap hem meer verbijstert dan, pakweg, die van Israël, Rusland of Kazachstan? En wat gaat hij doen als de Spanjaarden hun halve finale winnen en dat weer vieren op de Brusselse straten? Een toreador-outfitje kopen als voorbereiding op een nieuwe Spaanse bezetting van onze contreien?

Of erger nog, wat als de Túrken winnen van Duitsland en het “echte” Europa zich dus definitief zal moeten onderwerpen aan onze Ottomaanse overlords. Knip die voorhuid al maar weg jongens, en stop die verleidelijke ellebogen weg dames: de Istanboelse godsdienstfanatici zijn op komst.

Het lijkt mij vrij duidelijk dat professionele sporters een mentale afwijking hebben.  U mag namelijk zeggen wat u wil, maar wanneer iemand vrijwillig 10 uur per dag, élke dag, op een fiets kruipt, achter een bal aanholt, over een stok springt, of wat dan ook… is de kans vrij groot dat God bij de configuratie van de hersenen eventjes minder goed aan het opletten was, en dan maar besloot zijn foutje te compenseren bij het ontwerpen van de spieren.

Ik moet toegeven, die visie zal wel minstens gedeeltelijk geïnspireerd zijn door mijn eigen niet-zo-bijzonder-illustere sportcarrière.  Ik heb me enkel ooit gewaagd aan voetbal (die twee jaar korfbal zijn nooit gebeurd, wat kwatongen ook mogen beweren), maar dat was ruim voldoende om duidelijk te maken dat mijn talent niet in de sportsector te zoeken was.  Men prees mij meestal om mijn “tactisch inzicht”, het compliment dat boven gehaald wordt voor die spelers bij wie talenten als “snelheid”, “techniek” of “fysieke kracht” echt té duidelijk totaal afwezig zijn.

Ondanks mijn bescheiden persoonlijk talent, ben ik toch altijd van voetbal blijven houden, zij het op een meer passieve manier.  Wanneer ik mensen dat vertel, ontvang ik als antwoord meestal het soort gezichtsuitdrukkingen die er op een of andere manier in lukken zowel dédain, medelijden, teleurstelling, verwarring als afschuw in 1 enkele seconde perfect te vatten.  Persoonlijk kan ik mijn affectie voor de sport - zelfs na het lezen van Fever Pitch - ook nog steeds niet verklaren, maar ik zit er dus wel mee.

De tv-verslaggeving van het momenteel lopende Euro 2008 maakt het lot van de voetballiefhebber niet echt draaglijker.  Sinds op de NOS de Oranje-gekte momenteel iets té kritieke niveaus bereikt, de BBC maar half de wedstrijden uitzend en ik mij bij het horen van Duits nog steeds niet serieus kan houden, ben ik noodgedwongen aangewezen op VT4.  Drie keer raden wie die grapjurken van SBS de presentatie in handen hebben gegeven.

Carl Huybrechts dus, de man die dankzij zijn kameraad Tony Mary vet betaald werd om de Champions League te verpesten voor de Canvaskijker en die zich nu blijkbaar ook bij SBS op een of andere manier heeft binnen weten te werken.  In artikels wordt hij veelzeggend altijd omschreven als een polariserend figuur, die ofwel heel sterke positieve (bij zichzelf, veronderstel ik), ofwel heel sterke negatieve gevoelens (bij alle andere mensen dus) opwekt.

Nu, er valt veel te vertellen over het uiterlijk van de man, maar dat zou niet echt eerlijk zijn, ook al omdat ik zelf verdacht vaak een “geweldige persoonlijkheid” wordt toegedicht.  Plus, de fashion crimes behoren nog tot Carls mindere zonden, zoals deze kleine opsomming zou moeten duidelijk maken:

• Tijdens het “Euro 2008″-gedeelte van het programma blijft het nog gewoon bij de oude Carl-klassiekers, zoals zijn klassieke spreekbeurt-in-het-eerste-jaar stijl van presenteren of het on air uitschelden van zijn medewerkers als de aangekondigde beelden weer maar eens niet willen komen.  In mijn ogen lijkt dit opvallend genoeg alleen in sportprogramma’s die de heer Huybrechts presenteert zo extreem vaak te gebeuren, maar misschien graven zijn legendarische woede-uitbarstingen gewoon dieper in mijn geheugen.
• Na de wedstrijdverslagen is het tijd voor de “luchtige talkshow” Hotel Reggina, vernoemd naar het Zwiterse hotel in the middle of nowhere vanwaar iedere presentatie wordt verzorgd.  Wat zou je, zoals andere zenders, in het stadion gaan zitten als je tussen de Zwitserse - weliswaar volledig door mist en duisternis verborgen - bergen naar een tv-schermpje kan kijken?  Huybrechts presenteert het geheel dan ook nog eens in ware Zondag Josdag-stijl, met telkens een of andere nutteloze vleesgeworden P-magazine poster (ongemakkelijk dicht) aan zijn zijde.
• Iedere dag aanwezig in dat hotel: Gunter Schepens.  In Studio 1 mocht Schepens, in zijn hoedanigheid van privéchauffeur voor Herman Brusselmans, vaak mee rond de tafel gaan zitten.  Af en toe mompelde hij dan wel iets onverstaanbaar tussen de gesprekken door, maar niemand had er echt last van.  Huybrechts heeft hem nu echter blijkbaar uitgenogigd als ‘kenner’ en laat hem vaak ’spreken’ voor meer dan dertig seconden, wat ongetwijfeld al veel mensen tot het tevergeefs herinstellen van de geluidsinstellingen op hun toestel heeft bewogen.
• Ook iedere dag aanwezig: rubriekjes.  Dag na dag worden per categorie dezelfde drie fases herhaald, steeds vergezeld van verhelderende commentaar.  Zo is er Het Mooiste Doelpunt (”Toch echt wel knap getrapt.”), De Beste Assist (”Een schitterende pass!”) en de Brutaalste Tackle (”Ja, zoals gisteren en de 6 dagen daarvoor al gezegd werd, zoiets kan echt niet.”)  Daarnaast overleeft “Dakanikook” nog steeds, al is de humor die ooit in dat concept zat (kijkers spelen thuis opvallende fases na) duidelijk al een hele tijd opgedroogd.

• Gelukkig wordt de kijker regelmatig respijt gegund, dankzij de niet-aflatende reclame-onderbrekingen.  Huybrechts kan het helaas niet laten bij iedere reclame-aankondiging duidelijk te maken hoe zeer hij zelf die reclame wel niet haat, en hoe snel het allemaal voorbij gaat zijn, en dat hij weet dat het niet makkelijk is om twee minuten de zetel te verlaten om naar het toilet te gaan of te blijven zitten en naar reclame voor wasproducten kijken maar dat we moeten samenspannen en dan komen wer wel door en wahwahwahwah tot zijn aankondiging uiteindelijk de duur van het reclameblok ruim overstijgt.

Na drie kwartier zit Hotel Reggina er dan eindelijk op.  Maar terwijl de kijker nog half-getraumatiseerd voor zich uit zit te staren begint op het scherm al reeds “Het EK Lingerie”.  Men houdt het bijna niet voor mogelijk, maar bij VT4 zijn ze er in geslaagd niet alleen voetbal, maar ook halfnaakt rondhuppelende aantrekkelijke vrouwen ronduit vervelend en zelfs deprimerend te maken.  Chapeau jongens.

Met zwaar vermoeide ogen overlas Spreker Ludwig Glibbt, 72, nog een laatste keer zijn briefing. Hoe had het ooit zo ver kunnen komen? Er was zoveel veranderd sinds toen, sinds de Tijd van Overvloed zoals men het nu noemde, dat die periode aanvoelde als een eeuwigheid, eerder dan enkele jaren, geleden.

Er was zoveel verloren gegaan ook, verpletterd onder de ijzeren laarzen van de vooruitgang. Hij bekeek de mannen voor hem, zijn ogen vechtend tegen het nochtans zwakke licht. Hoeveel van hen waren nog kinderen, toen? Zoveel van hen waren jong, daar de oudsten en de zieken als eerste verloren waren gegaan. Slechts enkelen, zoals hemzelf, hadden zich weten te redden dankzij sterkte en -vooral-  met veel geluk. In de zwaarst getroffen gebieden had men àlle ouderen verloren. En terwijl de leiders begonnen te sterven, grepen de jongeren de gelegenheid aan om het land te verscheuren. Macht maakt recht. Daarna oorlog, hongersnood en plagen.

Glibbt had zichzelf proberen te overtuigen dat het in het Westen anders was gelopen. Maar iedereen had natuurlijk de verhalen wel gehoord.  Van dat Engelse dorp, waar mannen hun eigen families hadden afgeslacht op verdenking van illegaal hamsteren. Of in Frankrijk, waar een wilde meute een jonge vrouw had gearresteerd voor het houden van een kat, om haar vervolgens levend te begraven in een grasland net buiten Lyon. Niemand had gemerkt hoe dicht bij de oppervlakte de waanzin zich reeds had bevonden, slechts tijdelijk onder de grond gehouden door brood en spelen. Men had de mensen gevraagd een bescheiden deel van hun luxe af te staan, en ze weigerden. Toen het hen dwangmatig werd ontnomen, werden ze gek. Samenlevingen stortten in. De wereld stopte.

Hoeveel van deze mannen hadden nooit eerder honger gekend? Hij kon zien hoe hun ongen frenetisch knipperenden, alsof ze probeerden te ontwaken uit een verschrikkelijke droom. Hun monden hingen open uit verwarring, op hun gezichten las hij “Waarom ik?”, “Wat heb ik misdaan?”, “We wisten het niet.” en “We dachten dat er genoeg zou zijn.” Misschien was er wel genoeg geweest. Als de landbouwers hadden doorgewerkt en de mijnen hadden blijven draaien. Mischien, indien de consumptie was gedaald. De overheden hadden verplichte rantsoenering ingevoerd, sinds niemand zijn overschotten vrijwillig wou opgeven. Het geweld was begonnen. De productie vertraagde, de hongersnoden begonnen. Plots viel ook de elektriciteit uit. Niemand was op de hoogte van de schaal van de ramp of van de schaarsheid van voedsel en brandstof. De wereldleiders sloten de ogen, in de hoop dat iemand anders, eender wie, een oplossing zou vinden vooraleer zij ten val kwamen. Zonder brandstof, was er geen communicatie. Geen medicijnen. Het vereiste veel kracht om te overleven in een wereld waarin ieder dier eetbaar is, en elke ziekte fataal. De jonge mannen hier aanwezig, zij beseften bij wie de schuld lag.

Er was een nieuwe overheid opgestaan. Zij hadden een bevoorradingsnetwerk opgezet naar de steden, de landelijke gebieden achterwege latend uit noodzaak. Deze overheid had slechts één taak meegekregen - Los de crisis op. Genees de getroffen aarde.

Glibbt beefde terwijl hij de Kamer toesprak. Misschien zou dit wel de oplossing blijken. Een einde stellen aan de honger en het leed. Hij kuchtte, en sprak de vergadering toe.

“Een op zes.”

De toehoorders knikten instemmend, waarna ze de zaal verlieten om te overleggen met hun generaals en ondergeschikten. Drie dozijn mannen zijn aanwezig hier, overliep Glibbt mentaal. Zes van hen zouden de volgende ochtend niet zien.

“We’ve Sensed it, we’ve seen the Signs. Now it’s Happening.’”, “Without any warning, it’s happening.” Ik ben er nog niet uit welke van de twee tamelijk contradictorische taglines voor M. Night Shyamalan’s nieuwe worp, “The Happening” (jawel), onnozeler is, maar geen van beide kan qua sillyness op tegen de film zelf.

Het verhaal gaat namelijk ongeveer zo: grote groepen mensen op verschillende plaatsen in het noord-oosten van de VS staan plots collectief stil, om vervolgens (na eventueel wat wartaal uit te kramen) zelfmoord te plegen op ter plekke geïmproviseerde, maar daarom niet minder walgelijke manieren.

Er wordt geen tijd verspild, en de vroege scènes in de twee parken waar het fenomeen begint worden meesterlijk, , met veel gevoel voor cinematische flair, in beeld gezet. Helaas wordt daarna al vrij snel onthuld wat de oorzaak van “the happening” is, waarna het verhaal nog een dik uur vrij doelloos verder kabbelt in de richting van een redelijk anti-climatisch einde.

Ik begrijp dat Shyamalan af wil van die “twists” waarmee hij sinds The Sixth Sense & Unbreakable onvermijdelijk geassocieerd wordt, maar zelfs dan zou hij toch moeten weten dat het altijd een stuk angstaanjagender is om de katalisator achter de vreemde gebeurtenissen ambigu te laten. Wanneer de niet bijzonder subtiele subtext van de uitleg waarmee je dan uiteindelijk komt aanzetten een jaar eerder al veel effectiever overgebracht werd door een gefaalde Amerikaanse presidentskandidaat met PowerPoint, is dat dubbel waar.

Eens de oorzaak dus duidelijk is, valt de film, op meer dan een manier, uit mekaar:

- Enerzijds zijn er de niet bijster boeiende avonturen van een bijzonder mat acterende en totaal fout gecaste Mark Wahlberg (Paul Giamatti, die ondertussen toch in het telefoonboek van Shyamalan moet staan, ware een véél betere keuze geweest) en zijn vrij vervelende ega, vertolkt door Zoey Deschanel, die er niet alleen veel te kinderlijk uitziet voor de rol maar bovendien weinig meer doet dan met een glazige, haast ongeïnteresseerde blik rondwandelen door de apocalyptische gebeurtenissen rondom haar. Het koppel heeft huwelijksproblemen, die natuurlijk uitgewerkt moeten worden midden in de levensbedreigende situatie waarin ze zich bevinden.

- Anderzijds wordt deze oninteressante verhaallijn regelmatig genoeg afgewisseld met horrorscènes waarin mensen dus op manieren van variërende originaliteit zelfmoord plegen ten gevolge van “the happening”. Het is op deze momenten in de film dat Shyamalan duidelijk wel in zijn sas is en hij de spanning meermals weet op te drijven tot aan een breekpunt, daarbij geholpen door de knappe score van James Newton Howard. (Helaas achtte de regisseur het wel nodig een van de zelfmoorden te kaderen in een iPhone-reclamespot.)

- Helemaal op het einde zorgt Betty Buckley uiteindelijk alsnog voor één goeie acteerprestatie, in de rol van een gekke kattendame (zonder katten) die mij deed denken aan de fanatieke Hillary Clinton supporters die tijdens de laatste weken van haar zinkende/reeds gezonken campagne steeds meer boven kwamen drijven.  Bibberen en beven, met andere woorden.

Ook van zijn Hitchcock-complex is Shyamalan nog niet verlost: hij komt deze keer weliswaar enkel in de aftiteling voor als een personage dat nooit in beeld komt of wordt gehoord (wat eigenlijk nog onnozeler is, nu ik er over nadenk), maar de vergelijking met The Birds ligt natuurlijk wel voor de hand. Voor wat het waard is, ik vind dat “The Happening” de vergelijking met die film wel kan doorstaan. Als hij nu nog een van de wél goeie Hitchcock-films weet te evenaren, zitten we helemaal op de goede weg.

De reviews voor Shymalans films worden eveneens iedere keer negatiever, en op het moment dat ik dit schrijf lijkt die trend zich verder te zetten, getuige de score van 12% op Rotten Tomatoes. Ook ikzelf ben, zoals de aandachte lezer reeds opgemerkt heeft, niet onverdeeld postief. Het moet echter wel gezegd: het grootste deel van de 90 minuten is ondanks alles onderhoudend: ik heb me zelden echt verveeld en ergens onder de massa’s hierboven opgesomde problemen zit wel degelijk een fijne film verstopt. Aan u om hem te gaan zoeken in de bioscoop, of anders gewoon te wachten tot “The Mist” - een veel betere film met een gelijkaardige sfeer - op DVD uitkomt.

Het internet is tegenwoordig zo uitgebreid dat velen het nauwelijks nog helemaal uitgelezen krijgen.  Om die mensen tijdens de examens/het EK voetbal te helpen bij hun time management, vat Ozon de wekelijkse instroom van nieuwe onzin bondig samen.  Zonder dank.

• Om te beginnen, hierboven, het Moment van de Week (sorry, Barack): Fred Schneider van the B-52’s die op The Daily Show het boek van ex-Witte Huis - perssecretaris McClellan leven (en nog veel meer) in blaast.  Vijf bonuspunten voor de eerste die op basis van deze video Freds seksueele oriëntatie kan raden!

• Ik kan weinig zaken bedenken die hilarischer zouden zijn dan Jack Black die het (ongetwijfeld bijzonder indrukwekkende) glockenspiel van Robert Downey Jr. bewerkt.  Helaas, de wereld is niet perfect, dus in afwachting zullen we het met deze “viral” voor Tropic Thunder moeten doen, die enigszins in de buurt komt.

• Ontwekte de aanblik van heel serieus in de camera kijkende en met de vingers knippende bekende mensen als Justin Timberlake, Cameron Diaz, Jamie Foxx en andere Bono’s bij u ook weinig meer dan een cynische monkellach?  Dan kan u dat lachje nu vervangen door een gefundeerd betoog met weliswaar dezelfde boodschap, geleverd door de symphatieke mensen van Adbusters.

• In de categorie “belachelijk vroeg ingezette filmcampagnes”, deze week: “Religulous“.  De regisseur van “Borat” (Larry Charles) en de presentator van “Real Time with Bill Maher” (Bill Maher) nemen samen àlle religies op de korrel.  Benieuwd de welke er het eerst aanstoot aan gaat nemen!  Here’s looking at you, mormonism.

• En, omdat het uiteindelijk toch de week van Barack Obama was, sluit ik graagaf met een artikel over de democratische primaries.  Wat is er toch gebeurd met Bill Clinton, vraagt Jonathan Friedland zich af in The Guardian, en vraag ik mij af in mijn kamer hier.  You used to be cool, dude.