Net als 2011 ligt ook de lijstjesperiode intussen tot opluchting van velen achter ons. Ik ben echter nooit iemand geweest die goed aanvoelt wanneer het tijd is om naar huis te gaan en presenteer u, bij wijze van nawee van een muzikaal jaar, de nummers die ik de afgelopen 12 maanden het vaakste heb gedubbelklikt in iTunes, ondanks het feit dat ze ouder zijn dan twee jaar (over leven in het verleden gesproken).
1. The Association – “Windy” (1967)
Dankzij Breaking Bad zal dit nummer nooit meer onschuldig mijn oren inglijden, maar ik betwijfel of dat een slechte zaak is.
2. The Jesus & Mary Chain – “Happy When It Rains” (1987)
De perfecte soundtrack voor een zomer die er nooit een werd. De moegetergde chronologisch melancholische melodramiticus in mij genoot met volle teugen van de vele kansen om met droeve blik door het raam naar buiten te kijken, terwijl de regendruppels zachtjes naar beneden gleden over het glas. Luid en vals meezingen past niet in dat plaatje, maar ik kon me zelden beheersen tijdens de “you were my sunny day rain / you were the clouds in the sky / you were the darkest sky / but your lips spoke gold and honey / that’s why i’m happy when it rains“-passage.
3. Headless Heroes – “Blues Run the Game” (2008)
2011 was het jaar waarin ik eindelijk volledig overstag ging voor de charmes en vocale vermogens van Alela Diane. De cover-plaat “The Silence of Love” die ze in 2008 inzong onder de naam “Headless Heroes” was een aangename ontdekking, deze verbijsterende interpretatie van de Jackson C. Frank – klassieker een onbetwist hoogtepunt.
4. Luna – “La Poupée Qui Fait Non” (2006)
Voor Duchka “het meisje van Bart De Wever” was, bestond ze op het internet reeds als een bloggende furie, vertoevend in de gezelligere regionen van het autisme-spectrum. De naam van haar in de startblokken vastgelopen video-reeks bracht Luna’s excellente coververzameling “Lunafied” uit 2006 weer op de voorgrond van mijn gedachten. Quebecs Frans is altijd al mijn favoriete Frans geweest – in de eerste plaats omdat ik het kan verstaan – en de gitaren zijn, welja, heerlijk Lunafied.
5. Glen Campbell – “Galveston” (1969)
Bij countrylegende Glen Campbell werden onlangs de eerste sporen van Alzheimer vastgesteld. “Ghost on the Canvas” was de naam van het waardig afscheid dat hij dit jaar de wereld instuurde, maar het sterkste moment uit zijn carrière blijft toch zonder twijfel deze prachtige interpretatie van Jimmy Webb’s oorlogsballade “Galveston”. Met veel gevoel voor dramatiek zwellen de strijkers aan en meent een jonge Campbell elke woord wanneer hij zingt “I am so afraid of dying / before I dry the tears she’s crying“.
