Ah, de voetbalsport! Ik heb haar schoonheid, haar variëteit en haar dramatiek hier reeds vele malen tot ieders verveling bezongen. Ook gisteren was er weer heel wat te beleven op allerlei Europese velden, maar op één plaats werd het écht interessant.
In Zagreb nam thuisploeg Dinamo (0 punten en uitgeschakeld) het binnen het kader van de Champions League op tegen het Franse Olympique Lyon dat een achterstand van drie punten en 7 doelpunten moest inhalen op Ajax, dat gelijktijdig in Amsterdam tegen Real Madrid speelde. Onmogelijk? Onmogelijk is niets, zoals de grammaticaal achterlijke slogan van een bekende sponsor stelt. Het werd 1-7 in Zagreb en Ajax verloor met 0-3, waardoor Lyon zich plaatste voor de volgende ronde – met twee doelpunten overschot nota bene.
Het scoreverloop deed op zich natuurlijk al enkele wenkbrauwen danig fronsen, maar de locatie hielp waarschijnlijk ook niet. In de voetbalwereld liggen Yerevan & Jeruzalem in Europa, maar voor de gemiddelde fan is zelfs Zagreb al een duistere, verdachte plaats, ergens in een ver land waar niemand vrijwillig passeert, tenzij op weg naar een of ander zonnig strand. Gevoelsmatig en historisch beschouwd klinkt “Dinamo Zagreb” ook al luguber, bij die naam horen communistische slogans, grauwe zwart-wit beelden van supportersgeweld en verdachte handrukken in een duister hoekje achter de cornervlag.
De situatie in de groep moedigde verdachtmakingen verder aan. Dinamo was reeds uitgeschakeld en had dus niets te verliezen… en alles te winnen. Cue sinistere muziek. Als de perceptie al niet helemaal aan de kant van de Kroaten stond koos zij definitief partij voor de samenzweringstheoristen toen enkele minuten na de wedstrijd het pronkstuk in deze samenzweringstheorie opdook, de ‘grassy knoll‘ van Dinamo-Lyon zeg maar.
Het betreft een opgeblazen screenshot uit de officiële beelden van de wedstrijd (“Enhance…enhance...” zoals ze op CSI zouden zeggen) waarop te zien is hoe Dinamo-verdediger Domagoj Vida meteen na de 1-5 van Lyon de bal teruggeeft aan de Franse spits Gomis… met een glimlach en een knipoog.
Natuurlijk is het mogelijk dat het hier gewoon een cynische glimlach betrof van een speler die wist dat de strijd verloren was. Bovendien waren de doelpunten van Lyon niet echt verdacht. Oké, er werd niet schitterend verdedigd ,maar het betrof telkens goed uitgespeelde aanvallende acties. En uiteraard, als Ajax zelf een puntje thuis had weten te houden tegen Real was de uitslag van de wedstrijd in Zagreb irrelevant geweest.
Over die wedstrijd in Amsterdam was er echter ook veel te doen. Ajax zag namelijk twee doelpunten onterecht afgekeurd worden voor buitenspel. Voor de samenzweringstheoristen was de conclusie duidelijk: het Portugese scheidsrechters-team dat de wedstrijd in Amsterdam toegewezen kreeg was ook betrokken in het Grote Complot!
Die gedachtesprong geeft aan hoe makkelijk alle ratio uit het raam gaat wanneer mensen een samenzwering in het vizier menen te hebben. UEFA zal een onderzoek naar de wedstrijd instellen. Het zou mij verbazen als zij op basis van de beelden alleen een complot vaststellen, maar het resultaat van het rapport is hoe dan ook irrelevant: het vonnis van de samenzweringstheoristen is reeds geveld.
Onmogelijk is niets is inderdaad een grammaticale fout. Ze komt dan ook uit de mond van Justine Henin die Impossible is nothing gebruikt in foutief Engels in een interview. En dat is dan toch wel een mooi verhaal?
Dat origineverhaal was me inderdaad onbekend. Bij het googlen kwam it uit op een quote van Muhammed Ali: “Impossible is just a big word thrown around by small men who find it easier to live in the world they’ve been given than to explore the power they have to change it. Impossible is not a fact. It’s an opinion. Impossible is not a declaration. It’s a dare. Impossible is potential. Impossible is temporary. Impossible is nothing” Ook wel mooi.