De mythe van de sirenes was een van de meest verbijsterende dingen die mijn negen-jarige zelf ooit te horen kreeg. Ik kon destijds absoluut niet begrijpen dat iemand zich te pletter zou varen door het toedoen van zoiets onnozel als de stem van een meisje. Niet veel later begonnen de hormonen aan hun Grote Werk en werd al een en ander duidelijk, al bleef de inzet van hun stem mij voorkomen als een inefficiënt gebruik van beschikbare middelen.
Gisteren voltrok de finale fase in mijn begrip van deze verhalen zich echter. Terwijl Alela Diane op het podium van Trix niet eens het beste van zichzelf stond te geven – ze maakte bij momenten een bijzonder afwezige indruk – vertrok in het station mijn laatste trein naar huis. Mijn rotsen waren weliswaar slechts een louche hotelkamer in het Antwerpse, maar iedere man krijgt het tragisch einde dat hij verdient.
“Beautiful women are invisible. But we never actually see the person. We see the beautiful shell. We’re blocked by the beauty barrier. We’re so dazzled by the outside that we never make it inside”., zwetste Dennis Hopper filosofisch in “Elegy”. Het is een romantische gedachte te geloven dat het frustratie over die realiteit was die mvr. Diane er toe aanzette haar ziel reeds van jonge leeftijd uit the storten in muzikale vorm, maar de muzikale familie waarin ze opgroeide speelde in werkelijkheid waarschijnlijk een meer doorslaggevende rol. Haar vader staat vandaag aan haar zijde op het podium, haar moeder speelt een hoofdrol in verscheidene songs.
Hoe het ook zij, we mogen met z’n allen dankbaar zijn voor de spelingen van het lot die samen hebben gezworen om haar op podia aller lande te krijgen. Niet alleen bezitten haar stembanden over de meest heerlijke twang aan deze kant van Dusty Springfield, ze is de laatste jaren tevens uitgegroeid tot een van de voornaamste songwriters van haar generatie.
Zoals al de beste muziek vallen haar nummers niet makkelijk te categoliseren in een hokje. Doorgaans vallen ze ergens tussen klassieke countryrock en folk, maar in de meer recentere nummers loeren ook de No Depression-adepten om de hoek. De teksten balanceren dan weer tussen pastoraal bloemenkind-optimisme en een cynisme geboren uit de onvermijdelijke confrontatie met de dagelijkse grauwe realiteit, maar zijn vooral een vehikel voor, alweer, die stem.
Die stem, die de stem is van de vrouwen in het stuk van de hemel dat zich boven Nashville bevindt. Die stem, die mij op “Eastward Still“, een wondermooie outtake van haar meest recente album, “I was pulled by your desire” toezingt en daarmee mogelijk verklaart waarom mvr. Diane, minder dan een half jaar na haar passage in AB, maandagavond al opnieuw op een Belgisch podium te bewonderen viel. Graag gedaan, jongens.
Pingback: Vaarwel aan dat alles: 2011 in een half uur « ozon
Pingback: Het leven klonk beter met hen: 10 uit ’11 « ozon