“Let’s sing and rhyme/ Let’s give it one more time / Let’s show the kids how to do it fine” zong Michael Stipe eerder dit jaar op “All the Best”. Hij meende het blijkbaar.
R.E.M. meende het, meer bepaald. Na 31 jaar kwam de groep enkele uren geleden tot een einde. 11 van die 31 jaar maakte ik bewust mee. Van die dag in juni 2000, toen ik “Up” als eerste album in huis haalde omdat het de laagste prijs had in de tweedehands-platenwinkel, tot vandaag, toen ik met verbazing naar het afscheidsbericht op mijn computerscherm staarde.
Met recht en rede kan ik stellen dat R.E.M. de enige groep is die mijn leven ooit echt heeft veranderend. Via R.E.M. kwam ik terecht bij Patti Smith, Television, Suicide, The New York Dolls, The Byrds en vrijwel elke andere groep die vandaag nog een plaats in mijn hart heeft. Maar de bron waren zij, en dat zullen ze altijd blijven.
Ik zag hen acht keer live, in Luxemburg, in Parijs, in Oberhausen en zelfs in Antwerpen. Het zijn mooie herinneringen, maar ze wegen op het einde van de rit niet op tegen die nacht dat ik voor het eerst “You are the Everything” hoorde, tijdens een warme zomer in een staancaravan op een Zuid-Franse camping, of die februaridag dat ik de koude in mijn kamer verdreef door “Automatic for the People” op repeat te zetten, bij gebrek aan een functionerende centrale verwarming.
De carrièreretrospectieven zullen deze weken talrijk zijn, maar ik zal niets toevoegen aan deze stapel. Mijn favorieten zijn te talrijk om op te lijsten, de manier waarop ze mijn dagen, weken, maanden, jaren opgelicht hebben en voor eeuwig verstrengeld zullen zijn met mijn geheugen en gevoelens nauwelijks communiceerbaar.
In het afscheidsbericht op de website betuigt de groep haar oprechte dank aan iedereen die de afgelopen jaren door hun muziek geraakt werd. Graag gedaan, jongens.
Pingback: Het leven klonk beter met hen: 10 uit ’11 « ozon