Ondanks dat ze gehuld was in een outfit geschikt voor een doorsnee Ijslandse songfestivaldeelneemster uit de late jaren ’80…
Ondanks de vaststelling dat een groepje mensen vooraan het nodig vond verscheidene intro’s te overstemmen met a-ritmisch handjesgeklap dat verdwaald leek uit de eerste rij van een Will Tura-optreden op dinsdagmiddag in Rusthuis De Zachte Inslaap…
Ondanks het feit dat ze geflankeerd werd door haar echtgenoot links en haar vader rechts, waardoor we ons moesten beperken tot steelse, maar veelzeggende wederzijdse blikken en stilletjes sensueel smachten…
Ondanks dat alles ontsnapte ik vanavond. Uit mijn hoofd, uit het publiek, uit de wereld. Dankzij Alela Diane en – vooruit dan maar – haar treffend genaamde begeleidingsgroepje “Wild Divine”.
Mvr. Diane is namelijk in het bezit van een stem die op de lijst met verboden middelen zou moeten staan, met het timbre van een sirene, zowel in de politiewagen- als mythologische betekenis. Vol overgave vaarde het publiek gisterenavond te pletter op haar rotsen, vervolgens verzuipend met een vastgeroeste glimlach op het gelaat. Ik wil maar zeggen, ze kan mooi zingen.
Voor de rest: als schrijven over muziek zoals dansen over architectuur is, dan is het in woorden omzetten van wat er zondag in de AB gebeurde een Argentijnse tango over de Taj Mahal. Geen songtitels dus, geen onzin over krachtig gespeelde songs, goed gekozen rustpunten, interessante tempovariaties of weet ik veel waar muziekjournalisten het zo nog over hebben. Slechts het volgende:
Men zegt dat geld geen geluk kan kopen, maar voor minder dan twintig euro kon wie dat wenste gisterenavond een dik uur kijken en luisteren naar Mvr. Alela Diane, met een gitaar rond haar hals, een microfoon voor haar lippen en een rookmachine aan haar voeten. Als het geen geluk was, kwam het bij momenten toch aardig in de buurt.
> “Blues run the game” (2008, orig. Jackson C. Frank)
> “White as Diamonds” (2009)
> “The Wind” (2011)
