Net als Rihanna ken ook ik de dunne grens tussen pijn en plezier. Aangezien Meesteres Cassandra tijdens de paasvakantie altijd gaat skiën in Aspen, was ik deze week echter op mezelf aangewezen voor mijn dagelijkse dosis masochisme. Ik greep een Humo en begon mijn ritueel.
De met de week idioter wordende covers sla ik sinds een tijdje over: ik begin graag rustig om mijn ergernis dan langzaam op te laten bouwen naar een explosief hoogtepunt tegen de tijd dat Serge Simonart op p.182 zijn erotische fantasieën over Prince begint neer te pennen. Deze week werd ik echter reeds voor de inhoudsopgave gegrepen door een opmerkelijk beeld. Ik zag een hoopje bekende koppen, van geaffecteerde types als Pieter Embrechts over de officieel geratificeerde ‘grappige blondine’ Natalie Meskens tot Bart Peeters-achtigen als Bart Peeters naast mekaar staan, met bijhorende bekende lichamen gehuld in dure designer-kleding genre Van Nooten en Demeulemeester. Het decor werd gevormd door een van de minder smaakvolle hoeken van de plantentuin van Meise.
Op basis van de kleine filmposter in de linkerbenedenhoek kon ik na lang speurwerk uiteindelijk afleiden dat het om een advertentie voor “Rio” ging, een animatiefilm met in de hoofdrol – zet u schrap – antropomorfische dieren. Hoe komen ze erop! Verder kondigt de poster ook nog trots aan dat de film “van de makers van Ice Age” afstamt, wat in ieder geval iets beter klinkt dan “van de makers van Horton Hears a Who en de eerste, tweede, derde, vierde en vijfde sequel op Ice Age”.
Ik probeerde me kwaad te maken over de kwaliteit van het jeugdentertainment, maar het lukte niet – gedesensibiliseerd door jarenlang naar “De Zevende Dag” te kijken is er tegenwoordig heel wat meer nodig om mijn masochisme-motor aan de praat te krijgen.
Gelukkig kwam het me plots voor dat deze poster wel eens de gekristalliseerde versie van het summum in een kwalijke entertainmentwereld-evolutie zou kunnen zijn. Met name, het inhuren van “sterren” als stemacteurs, in plaats van beroep te doen op…euhm…stemacteurs. In de VS wordt daar voor meestal nog gekeken naar sterren die toevallig ook acteurs zijn, maar in Vlaanderen is de poel iets kleiner dus komt het allemaal niet zo nauw en mogen zelfs mensen als Guy Mortier, Bart Peeters en – we blijven hopen – Louis Tobback hier opdraven. Het Slimste Mens-criterium zeg maar. De kinderen kan het toch niet schelen of de dubbing ergens naar lijkt en de ouders kunnen gelokt worden door de fantastische, bijna spirituele ervaring van het kijken en luisteren naar een pratende kaketoe met de stem van Adriaan Van den Hoof. Tel uit de winst.
Zoals met de meeste zaken die fout gaan in onze moderne maatschappij valt de verantwoordelijkheid voor deze spijtige situatie terug te traceren tot Robin Williams. Het was zijn rol als de geest in “Alladin” die Disney deed ontdekken dat promotie-interviews een stuk interessanter waren voor de pers als ze gewoon de vertrouwde figuren, zoals Williams, konden opvoeren, in plaats van een of andere lelijke getalenteerde stemartiest. En zoals Disney gaat, zo gaat de wereld.
Anno 2011 is de formule ook in Vlaanderen een absolute garantie voor succes geworden: de media gehoorzaamt braaf en bij elke nieuwe animatiefilm krijgen we minstens een obligaat artikeltje in Humo en een leukige documentaire in de Rode Loper voorgeschoteld. “Stemacteur” is een beroep dat in ons land niet (meer) bestaat, en het is allemaal de schuld van Robin Williams. En van Pieter Embrechts, op een of andere manier die ik nog niet doorgrond heb. Vooral van Pieter Embrechts eigenlijk, met zijn onnozele gebeeldhouwde kaakbeenderen en zijn belachelijke gitaar. Wat een klootzak.
