Wie er in deze dagen van kommer, kwel en nationalisme toch maar niet in lukt dat laatste beetje levensvreugde kwijt te raken kan misschien eens proberen na elf uur ‘s avonds een televisietoestel aan te zetten.
Gewone mensen
Op zondagavond kan je dan bijvoorbeeld stoten op een herhaling van de Zevende Dag, waarin Vic Van Aelst deze week mocht opdraven, een man die oprecht geloofde dat Hans Van Themsche, een jongen die bewust op zoek ging naar kleurlingen om overhoop te schieten, “niet uit racistische motieven handelde”. Andere dingen die Vic Van Aelst écht gelooft? Dat Roma-kinderen door hun ouders systematisch worden opgeleid tot dieven. Dat alle problemen in België “100% de schuld van de Franstaligen” zijn. Meneer Van Aelst heeft een diploma, een beroep en mag vrij rondlopen zonder medische begeleiding. Misschien werkt dit land écht niet.
Van Aelst was aanwezig in de studio als een van de vertegenwoordigers van “de gewone mensen” – op basis van de recente verkiezingsresultaten is hij niet noodzakelijk een onrepresentatieve staal. Binnen de kortste keren begon hij zich te gedragen als die vervelende nonkel die eens hij een paar pintjes bezig heeft gegarandeerd begint door te drammen over de “zwartzakken” en de “Walekoppen”. Niemand was verrast.
Nog een “gewone mens”, Jan Verheyen, al jaren een van de meest heldhaftige verdedigers van het plat populisme in de Vlaamse televisie- en filmwereld, paste deze passie voor de laagste gemene deler nu ook toe in zijn politieke visie. De andere “gewone mensen” wisten ook niet veel zinvols te vertellen, het niveau van de rest van de Zevende Dag was ook zoals gewoonlijk, edoch: tristesse is leuk, maar overdaad schaadt en ik wou het eigenlijjk over iets anders hebben.
Het flikkerende scherm
Ik doel op de ruis die Vlaamse commerciële zenders nog iets later in de nacht door de lucht jagen, terwijl de nachtwinkels hun laatste klanten buiten jagen, de rode & groene lichten eindelijk uitdoven en allerlei wezens uit hun gaten in de grond kruipen. 
Op de helft van de zenders is dat de uitzending van een horoscoop-dienst die door mensen (lees: vrouwen) gecontacteerd kan worden over advies en voorspellingen m.b.t. wat hen bezig houdt (lees: hun liefdesleven). De angstaanjagende vriendelijke dame fortunas van het flikkerende scherm vertellen deze wanhopige vrouwen dat ze niét verloren zijn voor de liefde, dat ze wél aantrekkelijk zijn, dat ze wel degelijk een interessante man zullen ontmoeten, als ze gewoon wat meer buiten moeten komen, zich wat meer presenteren en vooral: als ze wat meer vertrouwen hebben in anderen. Want als er één ding is dat mensen die bellen naar een televisiewaarzegster nodig hebben is het méér blind vertrouwen in wildvreemden.
Op de andere helft van de zenders zitten te schaars geklede, zonnebankbruine meisjes op een oude sofa. De zaadgeur dringt door tot in mijn kamer. De gelaatsuitdrukking van de meisjes kan ik moeilijk plaatsen. Soms lijkt het alsof ze triest lachen. Soms kijken ze als een eend. De kijkers (mannen) worden opgeroepen een nummer te bellen voor een persoonlijk gesprek, waarin ook hen verteld zal worden dat ze begeerlijk zijn. Of dat ze tenminste toch een grote penis hebben.
Beide diensten verkopen dezelfde zelfdelusie, aan hetzelfde hoge tarief, in een andere vorm. Ik herinner mij uit mijn schooldagen het woord “marktsegmentatie”. Ik herinner mij uit diezelfde tijd een liedje dat ik mooi vond. De zangeres vertelde dat de meisjes huilen terwijl de jongens masturberen en dat God de mensheid daarom pepperspray en GHB heeft gegeven.
De dag van de reclame
Voldoende gedeprimeerd? Zet de tv uit, neem uw agenda en trek een kruis over maandag. We gaan met z’n allen een hele dag reclameblokken kijken. Verkoop ons een wasproduct, een talkshow, een nieuw leven of een maandverband, maar zwijg ons over lust en liefde. We hebben nog kapitaal te besteden.
Flor snapt er niet veel van
Dat kan ik niet ontkennen.