Het is december en we weten allemaal wat dat betekent: tijd voor jaaroverzicht na jaaroverzicht waarin alles wat ons de voorbije twaalf maanden diep heeft doen zuchten nog eens opgerakeld wordt.
Ondertussen vriest het dat het niet alleen kraakt maar zelfs breekt, wordt het elke dag een beetje donkerder en sluipen de feestdagen – oh God, de feestdagen – iedere dag dichter bij.
Wanneer het allemaal te veel wordt en de antidepressiva op zijn kan je misschien eens klikken op deze link. Acht liedjes, samen goed voor een dikke achtentwintig minuten die het afgelopen jaar wél de moeite waren en hieronder beschreven staan.
8. “Roving Jewel“, The Coral
Het heerlijk wegkwijnende “Dreaming of You” was in 2002 een populaire hit in menige eenzame tienerslaapkamer, maar daarna was het grootste deel van de wereldbevolking dan ook wel klaar met The Coral. Het sympathieke Britse zestal trok zich daar echter weinig van aan en bleef aan een snedig tempo gewaardeerde plaatjes vullen met fijne folk-met-een-hoek-af. Tegenwoordig is het zestal een vijftal, ligt de productiviteit een stuk lager, en is de folk nog in het bezit van alle hoeken. Dat laatste feit bezorgde single “1000 years” dit jaar een prominente plaats op de playlist van Radio 1.
Het pareltje van nieuwe plaat “Butterfly House” heet echter niet voor niets “Roving Jewel” en heeft een simpele boodschap die, nu ik de laatste maanden verwikkeld ben geraakt in een lerarenopleiding, bijzonder aanspreekt: af en toe is het goed om de “kritische zelfreflectie” te laten voor wat ze is en gewoon te bestaan. Indien dat niet zou lukken, is er nog altijd onderstaande ‘play‘-knop:
7. “Come Lay Down on My Bed“, The Orchids
The Orchids warren begin jaren ’90 een van de vele groepen uit de Sarah Records-stal die de dramatiek in de verveling van elke dag vonden zonder daarvoor bijzonder hard te moeten zoeken. Sinds enkele jaren terug bij mekaar, bewijst de groep op nieuwe worp “The Lost Star” dat de wijsheid soms wel degelijk met de jaren komt. Waar de groep in haar saladedagen nog radeloos zocht naar “Something for the Longing“, weten ze nu tenminste wat ze willen, ook al is het nog steeds niet noodzakelijk meteen binnen bereik: “Come lay down on my bed / rest your weary head / and tell me wat you’re thinking.”
Beluister “Come Lay Down on My Bed”
6. “You were a Kindness“, The National
“You made a slow disaster out of me” is een zin die Matt Berninger, frontman van “The National – de favoriete groep van de gemiddelde Radio 1-luisteraar, intussen al in een honderdtal variaties moet hebben geschreven, maar het is een Knack-recensent die zich daar aan stoort. Naar het einde gaan de vage metaforen en de afstandscheppende aforismes de deur uit en wandelt naakte eerlijkheid binnen – nog zo’n trucje waar The National een patent op heeft: “It doesn’t work that way: wanting not to want you won’t make it so.” Duizend meerwaardezoekers knikken begrijpend en kijken nog eens naar de herhaling van TerZake.
5. “Telephone“, The Black Angels
The Black Angels stonden tot nog toe in de eerste plaats bekend voor hun lang uitgesponnen psychedelische gitaartrips die de soundtrack zouden kunnen vormen voor een gezellige apocalyps. De situatie in “Telephone” is kleiner, de woestijn is een garage, maar de toon is nog altijd onheilspellend. De protagonist zit naast de telefoon en huilt, want het telefoontje waarop hij wacht komt er niet. Een klein armageddonnetje is er niets tegen.
4. “Pickle“, Chumbawamba
Informatie wil vrij zijn, maar muziek ook. Dat is de boodschap van Chumawamba, waarschijnlijk de enige groep die zowel te omschrijven valt als one hit wonders, anarcho-punkers en folkies. Het zijn de puristen in die laatste categorie waarmee “Pickle” de draak steekt, maar het nummer kon net zo goed gericht zijn aan de Alex Calliers van deze wereld, de laatste adepten van een stervende industrie die een product probeerde te maken van iets wat niet in een bokaal gestoken kon worden. Moest dat wel lukken, zou muziek een augurk zijn.
3. “Comin’ Through“, The War on Drugs
“Comin’ through” is een song in medias res: het begin hebben we gemist, op het einde zeilen duizend schepen weg en geeft de cassettespeler het op, maar wat daartussen ligt biedt genoeg houvast om, al is het maar voor drie minuten, de mist te doorbreken.
2. “Star Charmer“, Grinderman
De Nick Cave van “Star Charmer” vormt het spiegelbeeld van zijn “Worm Tamer“-persoonlijkheid. Geen harde gitaren, geen eufemismen voor het mannelijk geslachtsorgaan, maar een slepende melodie en een songtekst over brandende stranden en sterrenhemels – misschien is het dat gebrek aan stoerheid dat de song naar een b-kantje verbande. Op “Star Charmer” horen we de Nick Cave die ‘s morgens naar zijn bureau gaat en nog voor de middagpauze (boterhammen met choco!) een wondermooie ballade of vijf uit zijn mouw schudt. Voor de meeste mensen is het meer dan ze in hun leven zullen bereiken, voor onze favoriete Australiër is het een talent dat van pas komt om de lege kant van een vinylsingle op te vullen.
1. “Black Rose“, Crooked Fingers
Crooked Fingers, alias Eric Bachmann, moet zowat de “anti-Glee” zijn en verdient alleen al daarom de eerste plaats in dit lijstje. Waar het team achter “Glee” bestaande muziek ontdoet van scherpe randjes, persoonlijkheid en ziel, neemt Bachmann een countrynummer van dertien in dozijn en stopt hij er al die zaken in. ”Black Rose” is in de originele versie van Billy Joe Shaver het zoveelste relaas van een simpele cowboy die van de foute vrouw houdt, maar dat eigenlijk niet eens zo erg vindt. In de Crooked Fingers-versie mag iedere zin ademen en treedt plots een beklijvend simpele melodie naar voren. Wanneer Bachmann de heer om hulp vraagt in het wegblijven van zijn zwarte roos gelooft de luisteraar dat zijn smeekbede oprecht is – en weet hij dat ze net daarom tevergeefs zal zijn.
Pingback: Vaarwel aan dat alles: 2011 in een half uur « ozon