ozon

Toen het plotse overlijden van Michael Jackson donderdagnacht bekend raakte hadden muziekfans aller lande slechts één vraag in gedachten: wat vindt Serge Simonart van deze gebeurtenis?

Serge liet de adorerende, maar ongeduldige massa gelukkig niet al te lang wachten en publiceerde al snel een kort tekstje op de website van Humo waarin hij – weliswaar op zijn typische navelstaarderige wijze – zowaar de handschoen opnam voor Jackson door onder meer te stellen dat zijn vermeende “pedofilie” nooit echt bewezen is.  De hysterische reacties genre “Castreren!” en “Het moest uw kind eens zijn!” stroomden dan ook al snel in grote getale binnen.  Het blijft verbazen hoe snel mensen bereid zijn tot het luidruchtig uiten van enorme verontwaardiging en het opzij schuiven van kritische ingesteldheid wanneer het om vermeend kindermisbruik gaat, wat bijvoorbeeld veel minder het geval is wanneer een zgn. ‘komiek’ op dezelfde website stelt dat hij het al bij al toch spijtig vindt dat Yasmine zich verhangen heeft, ondanks het feit dat ze een van “dat soort mensen” was.

Laat ons heel even redelijk zijn, ik beloof dat het niet lang zal duren.  Uiteindelijk zijn er  in totaal twee (2) mensen geweest die Jackson hebben beschuldigd van pedofilie. In 1993 was er een jaloerse vader die zijn zoon een ‘bekentenis’ van misbruik wist te ontlokken door hem te drogeren met een middel dat mensen – en kinderen waarschijnlijk des te meer – zeer ontvankelijk voor suggesties maakt. Een vader bovendien, die de de volgende uitspraak liet noteren met betrekking tot het effect dat een eventuele hevig gemediatiseerde rechtszaak op het leven van zijn zoon zou hebben:

“That’s irrelevant to me…It will be a massacre if I don’t get what I want. It’s going to be bigger than all of us put together…This man [Jackson] is going to be humiliated beyond belief…He will not sell one more record.“

Jackson zou de betrokken familie uiteindelijk maar liefst 22 miljoen dollar betalen, wat uiteraard niet de optimale manier was om a) onschuldig over te komen en b) te tonen dat je niet chanteerbaar bent. In 2005 noopte het een white trash gezin dat zich reeds enkele jaren door Jackson liet onderhouden tot een gelijkaardig manoeuvre, toen bleek dat Jacksons geld niet eeuwig naar hun portefeuille zou blijven stromen. In de daaruit voortvloeiende rechtszaak maakte vooral de moeder van het vermeende slachtoffer een spectaculaire indruk, door onder meer te stellen dat Jackson van plan was haar gezin te ontvoeren.  Met een luchtballon. Géén grap. En ook geen bewijzen, trouwens, maar wie maalde daar intussen nog om?.

Natuurlijk is het wel zo dat Michael Jackson zijn bijnaam “wacko Jacko” verre van gestolen had. Ik hoef de redenen hier niet meer op te sommen. Maar échte pedofielen gaan elke dag braaf naar hun werk en onderhouden netjes hun tuin, alsook hun oprit.   Wat zij niet doen, is optrekken met kindsterretjes en een gigantisch naar Peter Pan vernoemd privé-pretpark bouwen, waarin ze dan hun toekomstige slachtoffers uitnodigen als deel van een soort  hybride Pleasure Island-Rattenvanger van Hamelen strategie. Jacksons voornaamste zwakte was dat hij – zeker na de schandelengolf van de jaren ‘90 – mentaal duidelijk niet meer helemaal van deze wereld was en dus ook geen besef leek te hebben van de manier waarop zijn gedrag door de buitenwereld zou gepercipieerd worden.

Dat dezelfde media die in feite min of meer rechtstreeks verantwoordelijk zijn geweest voor zijn vroegtijdig overlijden nu collectief stellen dat hij toch een groot artiest was “ondanks alles” maakt mij persoonlijk dan ook een beetje ziek. Ik verkies bijgevolg af te sluiten met een ander cliché: Jackson was een groot artiest, ondanks niets, en hopelijk vindt hij in de dood de rust die hem bij leven niet meer gegund was.

PS Er is ook nog goed nieuws dezer dagen: The Dandy Warhols zullen hun zes jaar geleden gemaakte belofte zo snel mogelijk na komen.