ozon

Zelden zoveel politiek altruïsme en algemene bescheidenheid gezien als gisteren bij de bekendmaking van de Vlaamse verkiezingsresultaten.

Hoe zeer de VRT-reporters ook aandrongen op commentaar over de resultaten van de eigen partij, de heren & dames politici vonden het stuk voor stuk belangrijker het spotlicht te richten op de puike prestaties die de gewaardeerde concurrentie had weten neer te zetten.

Vlaams Belang zag zoals bij elke verkiezing een spectaculaire “ruk naar rechts”. Kijk naar al die stemmen die LDD & N-VA haalden! Hun eigen verlies was louter een pietluttig accident de parcours, waarschijnlijk te wijten aan de deze keer te zachte houding en oversubtiele toon van de campagne. (“Uw pensioen zit in de pocket van Mohammed!”, “Dit is ONS land, blijf eraf!”… poseer anders onmiddelijk met een keffiyeh, Filip.)

Herman De Croo zag vandaag dan weer een grote overwinning voor het liberalisme. Dat de kiezers vooral voor die àndere liberale partij gestemd hadden bleek slechts een te verwaarlozen detail. Voor De Croo bestaan er immers geen verloren stemmen, enkel “te veroveren kiezers”.

De CD&V, die catastrofale pogingen tot regeren afwisselen met periodes waarin ze trots declameren absoluut niets te zullen ondernemen, zijn intussen helemaal terug de Homer Simpson van de Vlaamse politiek geworden. Hoezeer ze ook proberen in hun eigen voet te schieten, op een of andere manier blijft de wind steeds in hun zeilen waaien en stapelen de successen zich op.

Maar zelfs deze partij had eerder aandacht voor het puike resultaat van hun voormalige kartelpartner dan voor hun eigen overwinning. Een lokale mandataris, die eerder in het interview met trots uitweidde over zijn eigen saaiheid en wiens naam mij dan ook ontsnapt, telde likkebarend het resultaat van CD&V en N-VA weer samen en sprak over een massazege met vooroorlogse cijfers. Dat die laatste partij hun succes bij deze verkiezingen, naast de dolle quizfratsen van hun voorzitter, vooral te danken hebben aan hun melodramatische martelaarsval “voor de Vlaamse zaak” toen ze na twee jaar koppig de onderhandelingen te hebben geblokkeerd dan maar besloten gewoon niet mee in de CD&V-regering te stappen, leek hem niet echt ter zake te doen.

Hoe dan ook, zetels helen alle wonden en de CD&V en N-VA waren na het tellen van de stemmen plotsklaps weer Best Friends Forever. De Christen-democraten haalden zowaar weer het woord “staatshervorming”, dat in hun campagne nergens te bespeuren was, uit de schuif. Ondanks de complete afwezigheid van deze mythische term de afgelopen maand betekende het positieve resultaat volgens de partijleiders dat de gemiddelde Vlaming popelend staat te wachten op een hervorming van onze parlementaire instituties. “Die walekoppen moeten met hun vuile pollen van ons geld blijven” kan natuurlijk vrij vertaald worden als “de hunkering naar een staatshervorming” (sic) zoals het meest natgeregende kartonnen doosje der natgeregende kartonnen doosjes, Jo Vandeurzen, deed, maar desondanks is het afwachten hoe men dat op het Vlaamse niveau denkt te verwezenlijken. Als er één plaats is in België waar de Franstaligen nu al niets te zeggen hebben, is het toch het Vlaams Parlement dacht ik, maar misschien heb ik mijn cursus Belgische staatskunde iets te overhaast doorbladerd. Het was een lang boek.

Ook de sp.a zal ongetwijfeld dolgelukkig zijn met die nog steeds enorm grote groep “te veroveren kiezers” die ze voor zich hebben. Maar liefst 85% v/h kiescollege schakelt bij de volgende gelegenheid mogelijk over naar het socialistische kamp. SLP deed zowaar nog beter en vergaarde bijna 99% potentiële toekomstige kiezers. Politicologen verklaarden dit knappe resultaat als een gevolg van de intussen wereldwijd befaamde “Ozon Bump“.

Als er uit dit alles één conclusie kan getrokken worden, is het dat de CVP-staat nu echt volledig terug is. De CD&V heeft al het mogelijke geprobeerd, van interne ruzies over schandelijke ontslagen en vaudeville-achtige pogingen tot regeringsvorming/bestuur, maar hun kiezerscorps blijft hardnekkig groeien. Hopelijk proberen ze ons binnenkort dus nog eens te vergiftigen, want “een ruk naar links” komt er blijkbaar niet voor minder.

Tot die tijd kunnen we blijven meezingen met Chumbawamba, all together now: