ozon

Grote consternatie op de Belgische voetbalvelden zaterdagavond. Anderlecht & Standard, de gezamenlijke leiders in de competitie, stonden op de laatste speeldag beiden op voorsprong bij hun respectievelijke tegenstanders, waardoor we dus op testwedstrijden afstevenden.

Wat toen gebeurde is intussen bekend voor al wie een blik geworpen heeft op de bijbeldikke testmatchen-bijlages van HLN of het NIeuwsblad: bij een 0-1 voorsprong voor Standard op Gent kreeg de thuisploeg in de slotminuut een strafschop. Gentvedette Bryan Ruiz kon Gent langszij en Anderlecht naar de landstitel schieten maar zijn strafschop werd gestopt en Standard won zo alsnog de wedstrijd. Spanning! Sensatie! Samenzweringen!

Samenzweringen, jazeker. Toen in Anderlecht – dat aanvankelijk heldhaftig bleef geloven in de kracht van positief denken en de titel toch begon te vieren ondanks het missen van de strafschop – het besef doordrong dat ze dan toch (nog) geen kampioen waren, moest er onmiddelijk een verklaring gezocht worden voor deze onbegrijpelijke verstoring van de natuurlijke balans.

Die werd gevonden in het feit dat Bryan Ruiz, de Gentse strafschoppineut die avond, in de media gelinkt wordt aan Standard (en aan Anderlecht, en aan duizend andere topploegen maar dat negeren we even). Over wedstrijdvervalsing hoeft niemand Anderlecht natuurlijk nog iets te leren, dus voorj de mannen van het Astrid-Park was het meteen duidelijk hoe de vork in de steel zat: Ruiz had de strafschop met opzet gemist om zijn toekomstige werkgever een handje te helpen.

Bovendien, zo had Anderlechtspits Thomas Chatelle (en niemand anders) gezien, greep Ruiz al voor het nemen van de strafschop naar zijn hoofd Duidelijk minder talent voor acteren dan voor voetballen, de Costa Ricaan. Oké, het feit dat Ruiz niet de efficiëntere en veiligste methode om een strafschop te missen had gekozen (de bal à la David Beckham gewoon een paar meter naast of over schieten) in plaats van op een soort van jedi mind trick te rekenen om de Standard doelman de goede richting uit te sturen leek de Anderlechtse complottheorie enigszins ongeloofwaardig te maken. Maar, zo redeneerde Chatelle ongetwijfeld, spektakelspelers als Bryan Ruiz kiezen nu eenmaal zelden voor de simpelste oplossing.

Ook Anderlecht-linksback Jelle Van Damme (Winnaar van de Wisselbeker Kevin Janssens voor Meest Oervlaamse Naam in 2005) was begrijpelijk geëmotioneerd en beloofde Ruiz Gerolf Annemans-gewijs “op te zoeken” indien uiteindelijk zou blijken dat de Gent-speler volgend jaar voor Standard zal uitkomen.

De anders nochtans vrij diplomatische Anderlechtcoach Ariël Jacobs maakte eveneens meer insinuaties dan B.J. Cummings in een gemiddelde aflevering van Son of the Beach, maar rechtvaardigde deze op het eerste zicht absurde achterdocht woensdag door te vermelden dat hij “gehoord had” dat Ruiz maandag met Standard aan tafel zou gaan zitten. Een ontmoeting die uiteraard niet plaats heeft gevonden, maar wie de nieuwe Star Trek film heeft gezien (met een uitmuntende bijrol van Standard-spits Milan Jovanovic als Pavel Chekov!) weet dat men om op veilig te spelen best met àlle tijdslijnen rekening moet houden, ook diegenen waarin wij ons zelf niet bevinden.

Dat het uitgerekend de zelfs-voor-een-dom blondje-niet-bijzonder-intellectueel-begaafde Jonathan “Vini Vidi Vici” Legear was die in het paars-witte kamp voor de stem van de rede moest zorgen zegt genoeg over de aard van dat elftal, voor zover er nog iets te vertellen manier na hun schromelijke aanfluiting van de sportiviteit op KV Mechelen eerder dit jaar (Green Red Katelijne wist tenminste nog een zege uit hun spelbederf te puren, maar zelfs dat lukte de mauves niet).

Geld spreekt natuurlijk bijzonder luid in het hedendaagse voetbal en dat Anderlecht nog vaak de landstitel zal pakken is dan ook onvermijdelijk. Desondanks is ieder jaar waarin dat niet gebeurt een goed jaar. Here’s looking at you, 2009.