ozon

Wie schetste mijn verbazing toen ik midden vorige week inschakelde op de NOS  voor hun verslaggeving van de Champions League kwartfinale Manchester United – FC Porto?

De Nederlandse commentator van dienst, die met “Frank Snoeckx” overigens een teleurstellend onkomische naam voor een Nederlander bezit, had het in de opstelling van de thuisploeg over “de Hulk”, die in de spits zou gaan spelen die avond.  Aanvankelijk dacht ik dat Frank Snoeck in dergelijke mate bekend was met het Portugese voetbal dat hij voor een aantal spelers geinige bijnaampjes had verzonnen.  Maar nee, op het scherm stond tussen de voor zuiderse elftallen gebruikelijke Gonzalezsen, Lopezsen en Costa’s wel degelijk een zekere “HULK” te blinken.

Was ik beland in de alternatieve realiteit van “Watchmen” , waar superhelden de normaalste zaak van de wereld zijn?  Of ging het hier gewoon om Edward Norton die buiten mijn weten om een florende sportcarrière was begonnen?  Helaas, net zoals die keer dat ik Salma Hayek de zoen van haar leven aan het geven was om vervolgens wakker te worden op de sofa met mijn tong in een blikje cola, was de realiteit iets minder opwindend dan mijn verbeelding.

“Hulk” bleek wel degelijk gewoon een bijnaam, meer specifiek voor de Braziliaan Givanildo Vieira de Souza.  Die bijnaam heeft hij in Japan verworven, omdat hij bij een volledig in het groen spelend elftal speelde, en ook wel omdat hij als twee druppels water op Lou Ferrigno lijkt.  Het lidwoord “de”  voor de “Hulk” was een persoonlijke touch van Frank Snoeckx, die er trouwens een punt van maakte om het zoveel mogelijk over ‘de hulk’ te hebben, het liefst nog wanneer de man zich niet in de buurt van de bal bevond.

Bij de terugwedstrijd gisterenavond had Snoeckx duidelijk nog wat extra opzoekwerk verricht.  Reeds in de openingsminuut verblijdde hij de kijker met een imitatie van de Portugese uitspraak van “Hulk”.  Het klonk alsof hij een haarbal doorslikte, dus zijn belofte dat hij het maar één keer zou doen was bijzonder welkom.

Ook de spelers van Manchester United waren tussen de twee wedstrijden in richting Wikipedia getrokken, waar ze blijkbaar hadden gelezen dat de “Hulk” van Porto niet de échte was.  Waar ze in de heenwedstrijd nog zo veel mogelijk uit de buurt van de spits bleven en hem rustig zijn gang lieten gaan -ze wilden hem tenslotte niet boos maken- werd de arme spits deze keer geen meter bewegingsruimte meer gegund.

Naarmate Porto steeds dichter bij de uitschakeling kwam en Hulks frustratie tegen het einde van de wedstrijd naar een kookpunt leek te stegen hoopte ik nog even op een geweldige twist waarbij de Souza plots toch groen zou aanslaan en uit zijn shirt barsten, om vervolgens de bezoekende doelman Edwin Van der Sar door het doelnet te trappen en Porto naar de volgende ronde te ragen.

De laatste seconden tikten weg, Man U won met 0-1 en Hulk droop triestig af richting kleedkamer. Voetbal is soms een wrede sport.