ozon

De mensen achter het Dour-festival staan bekend om hun unieke invulling van het concept “organisatie”:  ‘voor degelijk sanitair zorgen’ maakt zo bijvoorbeeld geen deel uit van de door hun gehanteerde omschrijving, wat o.a. kan leiden tot het onstaan van urine-rivieren op het festivalterrein.  De volgende tien groepen zouden een oversteek echter moeten rechtvaardigen:

• Donderdag, 15.10 (The Last Arena) Brian Jonestown Massacre - optredens zijn een beetje zoals wedstrijden van de Rode Duivels: er zal zo goed als zeker niet veel meer dan een hoop zieltogend gestuntel te zien zijn, maar het waterkansje dat het toch nog eens zo geniaal als vroeger wordt zorgt ervoor dat ik toch telkens weer ga kijken.
• Donderdag, 18.45 (Eastpak CORE Stage) Mystery Jets hadden tot voor kort de vader van de drummer als gitarist, wat hen automatisch al oneindig cool maakt.  Papa gaat tegenwoordig niet meer mee op tournee, maar op nieuwe plaat “Twenty One” blijft hun luchtige ’70’s-indiepop gelukkig wel een flink eind wegjangle-en.

“Young Love”, Mystery Jets

• Vrijdag 14.10 (Club-Circuit Marquee) Future of the Left is ideaal voor wie doorgaans om 13.15 half-wakker uit de tent komt gerold.  Een beetje het muzikale equivalent van een radiowekker die afgaat door zijn antenna met volle kracht in uw kruis te boren, zeg maar.  Ik besef dat dit onaangenaam klinkt, maar it’s a long way to the top if you wanna rock and roll, jongens.
• Vrijdag 16.45 (Dance Hall) Van Pop Levi’s passage op Pukkelpop vorig jaar herinner ik me vooral wilde bossen schaam- en okselhaar die ontsnapten uit een bezwete oude jogging, maar voor fijne moderne disco/glamrock-hybrides ben ik bereid véél te doorstaan.

“Sugar Assault Me Now”, Pop Levi

• Zondag 14.30 (Red Requency Stage) Na een vrij desolate zaterdag na, krijgen we op zondag plots een heuse vrachtlading van geweldigheid over ons heen, te beginnen met Madrugada.  Hen in het middden van de dag programmeren op een open lucht – podium lijkt me niet meteen de meest logische beslissing, dus hopelijk dat het dan toch even flink regent om voor een beetje gepaste sfeervorming te zorgen.  Voor wie nog niet bekend is met de morbide, maar prachtige rockmuziek van dit Noorse vijftal is het nu of nooit:  gezien de zelfmoord van gitarist Peter Buras vorig jaar wordt dit waarschijnlijk hun afscheidstournee.
• Zondag 16.10 (Red Frequency Stage) De bluesrock van Heavy Trash lijkt dan weer gemaakt om gespeeld te worden onder een verschroeiende middagzon.  Drie woorden die iedereen zouden moeten overtuigen dit te gaan bekijken: Jon.  Fucking.  Spencer.
• Zondag 19.00 (The Last Arena) The Fall staat al enkele jaren helemaal bovenaan mijn “groepen die ik absoluut eens live moet zien”-lijstje, en hun passage op Dour zou dan voor mij ook hét hoogtepunt van deze editie moeten worden.  Vorig jaar had Mark E. Smith geen zin om in het kader van Von Südenfed naar bloody Belgium af te zakken, hopelijk heeft de (terecht) unaniem lovende ontvangst van nieuwe wereldplaat “Imperial Wax Solvent” hem voldoende opgefleurd om dit jaar wel op te dagen.

“Telephone Thing”, The Fall

• Het voelt een beetje respectloos om na The Fall nog andere groepen te gaan bekijken, maar wie zin heeft kan daarna nog frantisch heen en weer spurten tussen de Arena en de Marquee om Shout out Louds (The Cure 2.0, op een goeie manier), the Raveonettes (Suicide meets the Velvet Underground, op een héél goeie manier) en Fujiya & Miyagi (moderne Krautrock, op een Brighton-manier) mee te maken.

Zo, opmerkingen over mijn gebrek aan sociaal leven of muziek- en taalkennis mag u zoals gewoonlijk weer na de biep achterlaten.  Er is geen reden om terughoudend te zijn, I have no tears left to shed.

…

…

…

BIEP!