ozon

Na het waanzinnige succes van de eerste cinematische double feature hier op Ozon (de Pulitzers blijven maar binnenrollen) kon het natuurlijk niet uitblijven en vandaag, na bijna 4 maanden, is het dan eindelijk tijd voor de langverwachte sequel.   Dit is “Twee films in één blogupdate, part 2: Blog harder.”!

Het ongetwijfeld verstandige advies van “Liesbeth” vrolijk in de wind slaande besloot ik vorig weekend namelijk opnieuw de Brusselse filmzalen op te zoeken voor een gezonde portie escapisme.  Het overkoepelende thema (zomààr naar de cinema gaan doen we tenslotte niet, het moet een beetje journalistiek verantwoord blijven) was deze keer niet de wondere Franse taal, maar wel “eigenaardige locaties”.  Films die dus niet in New York, Londen of Parijs plaatsvinden, maar wel in – ik zeg maar wat – Brugge of een gehucht van Ledeberg.

In Bruges is een buitenlandse tragikomische misdaadthriller die zich in een Vlaamse ’stad’ afspeelt, wat de plaatstelijke fierheid-meter natuurlijk spontaan deed ontploffen – ook al wordt de Brugse stadsnaam in het script geen enkele keer vermeldt zonder het kwalificerende adjectief “fucking”.  Toch is die trots niet geheel ongepast, want de oude Brugse stadskern komt – ondanks het feit dat ze duidelijk moest dienen als compleet achterwaarts decor – toch bijzonder mooi in beeld.  “Like a fucking fairytale, with swans and shit” om het script te parafraseren.

Maar het “vis uit het water”-element is niet de enige bron van humor.  Er wordt ook een fors vat (geestige) stereotypes opengezet: België is een van chocoladepralines aaneenhangend land van kinderverkrachtigers, Amsterdam is “just a bunch of prostitutes” en de Amerikanen zijn -slechts half voorspelbaar- Lennonmoordenaars met overgewicht.

Het is duidelijk: voor fijn gerafinneerde, originele humor moet men bij “In Bruges” niet komen aankloppen.  Dit neemt niet weg dat het merendeel van de grappen wel gewoon werken en daarnaast is het natuurlijk ook gewoon al geestig om de anderstalige personages te horen worstelen met Vlaamse plaatsnamen.  Uitblinker op dit gebied is een zekere Russische wapenhandelaar genaamd “Yuri”, die alles bij mekaar niet meer dan tien minuten in beeld is, maar wel Christopher Walken-gewijs de show steelt.

Over het dramatische aspect (het is tenslotte een tragikomedie) is iets langer nagedacht: het verhaal bevat een fijn Coen Bros.-sfeertje en loopt over van slimme, zij het bijzonder onsubtiele, verwijzingen naar de schilderijen van Jeroen Bosch en de psychologische horrorklassieker Don’t Look Now.  Minpunt: het verplichte romantische element is vrij pover uitgewerkt en dient vooral de voortgang van het verhaal.  Naar het – weliswaar vrij bevredigende – einde wordt ook een beetje te geforceerd toegewerkt.

De cast zit wel helemaal goed: Collin Farrel heeft eindelijk een goeie film gevonden en vormt een typisch, maar aandoenlijk, buddy flick-duo met Brendan Gleeson.  Clémence Poésy moet als plaatselijke love interest Chloë vooral lachen en mooi zijn, maar vervult beide taken met verve.  En klasbak Ciarán Hinds krijgt voor zijn kleine rolletje zowaar zelfs geen vermelding in de aftiteling!

Voor de mensen met weinig tijd: ‘In Bruges’ “Pulp Fiction in Belgium” noemen is wat overdreven, maar het is in ieder geval een aardige poging.  Zowel het drama als de humor werken uitstekend, al duiken er wel problemen op doordat de twee soms nogal ongemakkelijk in mekaar overgaan – een probleem waar het eveneens zwaar onderschatte Kiss Kiss Bang Bang een dikke twee jaar eerder ook al mee kampte.

Na die aangename verrassing was het Vlaamse niemendalletje Aanrijding in Moscou eigenlijk al op voorhand veroordeeld tot de status van nagedachte.  Niet alleen de filmposter doet namelijk denken aan een stationsromannetje.  (pdw)-heldin Barbara Sarafian doet opnieuw geweldige dingen, dit keer als verloederde huisvrouw Matty, maar kan niet helemaal verbergen dat het verhaal – tragische vrouw botst letterlijk en figuurlijk aan tegen een jongere viriele trucker op de parking van de Colruyt, met alle romantische gevolgen vandien – wel erg licht weegt.

Gelukkig beseft de film dat zelf ook en wordt er niet al te hoog gemikt, zodat er dankzij de Oost-Vlaamse couleur locale en de originele casting – geen Koen Debouw!  Geen Jan of Senne Decleir!  Geen Werner Desmedt!  Geen Antje de Boeck! (…vul zelf verder aan…) – toch nog een bescheiden voltreffer uit de kast valt.

Tevens een pluspunt: de on-Vlaams snedige dialogen.  Van wat ik uit de combinatie van het dialectische gewauwel en de Franse ondertitels kon samenpuzzelen was vooral de geweldige conversatie tussen de bewuste truckchauffeur, Johnny, en vertrokken echtgenoot Werner (een tekenleraar die iets te enthousiast was in de avondlessen met een van zijn studentes, je zal het altijd zien met die artiesten!) bijzonder straf.

Ook al bleef de dosis melodrama maar nipt onder mijn (nochtans vrij hoge) toleratiegrens en duurt het naar het einde toe wel erg lang tot de film aankomt op de langverwachtte eindbestemming, “Aanrijding in Moscou” mag naar Vlaamse normen – we laten enkele Vietnam-flashbacks voorbijflitsen (Windkracht 10: Koskijde Rescue!  Team Spirit 6!  CSI: Merelbeke!) – toch een succes genoemd worden.  Plus, de internationale titel is “Moscow, Belgium”.  Dat moet haast wel een sluikse knipoog naar misschien wel mijn favoriete film ooit zijn.