Young despite the years, hope despite the times
Amsterdam is wat betreft de Heilige Drievuldigheid seks & drugs & rock ‘n’ roll vooral gerenommeerd voor de eerste twee. De rock ‘n’ roll werd woensdag dan ook geïmporteerd vanuit Tielen, België en Athens, Georgia.
Het Amerikaanse invoer-aandeel werd verzorgd door R.E.M., en als hoge vertegenwoordiger van de broeiende Kempense rock scene was ook ikzelf afgezakt naar de Nederlandse hoofdstad. Ik kon er slechts enkele uren rondwandelen (met ondertussen op mijn iPod de themamuziek van ‘Baantjer’ op repeat), maar dat volstond in ieder geval om danig onder te indruk te geraken van de enorme hoeveelheid fietspaden (die schijnen in Brussel ook te bestaan, maar niemand heeft er ooit echt een gezien).
Voor de rest was Amsterdam niet zo geweldig: er stond niets aangegeven in het Frans en er was nergens een gigantisch fallussymbool te bespeuren, toch wel een ernstig tekort ten opzichte van Parijs & Brussel. Gelukkig dat er dus nog een optreden van R.E.M. op het programma stond die avond. De periodiek neervallende motregen werd door Stipe & co helaas niet toereikend bevonden om te openen met hun versie van “Have You Ever Seen the Rain” , maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de rest van de setlist.
Begonnen werd er met een 1-2-3 punch waar Jean-Pierre Coopman trots op zou zijn geweest: met opener Living Well is the Best Revenge werd het concert op dezelfde verpletterende manier in gang getrapt als recentste plaat “Accelerate”, waarna ze met “What’s the Frequency, Kenneth” en “Bad Day” respectievelijk de neus en de schenen van het publiek braken. Het was aangenamer dan het klinkt.
Leuk om te zien ook dat de groep tegenwoordig vooral de nummers speelt waar ze zin in hebben, eerder dan wat ze denken dat het publiek wil horen. Dat betekent: géén Everybody Hurts, wél een resem klassiekers uit de prehistorie zoals Driver 8, Pretty Persuasion, Rockville (met Cowboy Mike Mills op vocals!) en een verrassend enthousiast ontvangen “7 Chinese Brothers“. En als kers op de rarities-taart: een fantastische versie van het veel te lang verguisde buitenbeentje op Automatic for the People: “Ignoreland“.
De crowdpleasers die nog overbleven pleasden duidelijk ook de groep zelf: energetische versies van “Man on the Moon”, “The One I Love”, “Imitation of Life”, “Losing My Religion” & “The Great Beyond” maakten regelmatig ook het minder actieve deel van het publiek wakker.
Het materiaal van nieuwe plaat “Accelerate” stelde evenmin teleur live: vooral het braaf meegezongen “Supernatural Superserious” & “Horse to Water” – dat naadloos aansloot op een razende versie van veteraan “These Days“- waren duidelijk meant for the stage.
Tenslotte ook nog zeker het vermelden waard: dé twee kippenvelmomenten van de avond. Vooreest, de prachtige kampvuur-versie van “Let Me in” (Zie het videofragment onderaan dit bericht.) en daarnaast ook de recreatie van de LA-skyline door de LCD-schermpjes in het publiek tijdens “Electrolite“.
R.E.M. heeft anno 2008 duidelijk niet alleen een tweede, maar ineens ook een derde en een vierde adem gevonden. Dat het snel 20 september mag zijn.
“Let Me in”, live in Amsterdam, 2 juli 2008.
De crowdpleasers die nog overbleven pleasden duidelijk ook de groep zelf: energetische versies van “Man on the Moon”, “The One I Love”, “Imitation of Life”, “Losing My Religion” & “Man on the Moon” maakten regelmatig ook het minder actieve deel van het publiek wakker.
Twee keer “Man on the Moon’. Andy Kaufman zou content zijn geweest.
Pete Thunders
4 juli, 2008 op 8:46
Ik heb de tweede instantie vervangen door “The Great Beyond”, zo val ik niet in herhaling en is ook Andy nog even tevreden.
Flor
4 juli, 2008 op 12:42
Naar een concert gaan van die ouwe zeuren? Dat zit er voor mij toch niet direct in.
Het is nu toch al lang duidelijk dat R.E.M. niet meer is wat het geweest is.
Er is een tijd van komen, en er is een tijd van gaan. Wel, voor R.E.M. is het al lang tijd om te gaan. Het enige muzikaal aanvaardbaar materiaal moeten ze halen uit werken van om en bij de 20 jaar. De rest is pokkesaai. En dan die Stipe, met zwarte schmink een zorromasker rond de ogen tot aan de oren schilderen, hilarisch.
Joop
4 juli, 2008 op 16:12
Een tijdreiziger uit 2005? Het zorromasker is intussen al een paar jaar weer verdwenen (ik denk trouwens dat het ‘hilarisch’ bedoeld was hoor), net als het “pokkesaaie” nieuwe materiaal. Maarja, “We glorify the past when our future runs dry” etc. zeker?
Flor
4 juli, 2008 op 16:16
Dat Stipe zich Zorro waande in 2005 of in 2008, dat maakt allemaal weinig verschil, het blijft lullig. En over R.E.M. kunnen we eigenlijk vrij kort zijn: het goede is er al lang af!
Ooit fan, altijd een fan etc zeker?
Joop
4 juli, 2008 op 19:31
Gohja, van Around the Sun was ik ook niet wild. Accelerate vond ik wel fijn & woensdag waren ze heel sterk, dan interesseert het mij niet echt of hij cat burglar dan wel Iggy Pop wil spelen op het podium.
Flor
4 juli, 2008 op 19:55
Ja, de nieuwste R.E.M. is echt goed, dagelijks hoor ik wel een song uit de nieuwste plaat van R.E.M. op Q-Music. En dat is toch nog altijd dé referentie voor goede muziek.
Filip
18 juli, 2008 op 10:54