ozon

In “Forgetting Sarah Marshall” wordt Peter, het minder dan gemiddeld aantrekkelijk mannelijk hoofdpersonage al vrijwel meteen gedumpt door zijn supersteractrice-vriendin (Kirsten dinges….. euhm, Veronica Mars).  Vervolgens heeft hij, vrijwel automatisch, een reeks one night stands met een hoop mooie vrouwen – een opvallend populaire manier van liefdesverdrietverwerking in scenario’s geschreven door de hoofdacteur zelf. (Zie ook: de carrière van Woody Allen)

Desondanks helpen de bergen seks Peter nog niet over zijn gebroken relatie van vijf jaar heen. Hij blijkt namelijk een mythische Man met Gevoelens te zijn. Cue de lachsalvo’s dus.  Op aanbeveling van zijn stiefbroer (Peter Van de Veire look-a-like Bill Hader) vertrekt hij dan maar op vakantie naar Hawaii, waar zijn ex-lief op datzelfde moment toch wel niet in hetzelfde hotel verblijft zeker! Peter besluit toch te blijven, omdat er anders geen film zou zijn.

Gelukkig heeft Sarah haar nieuwe Britse rockster-vriendje Aldous Snow (Russel Brand) meegebracht.  Buiten zijn eigen persoon heeft Aldous weinig interesses, waardoor hij ook niets voelt voor enige rivaliteit met Peter of betrokkenheid met de problemen/gevoelens van andere mensen. Op die manier is hij de enige met wie het publiek zich echt kan identificeren, sinds de andere personages in feite nog verder in hun eigen achterwerk verdwaalt blijken dan Aldous zelf en hun problemen uiteindelijk ook niet enorm veel voorstellen.  Het helpt ook dat Russel Brand hier de enige is die zijn rol met échte hilariteit weet te injecteren.

De andere sideshow-personages die passeren zijn weliswaar ook redelijk leuk, al draagt geen enkele van hen echt iets bij tot het verhaal waardoor de film al snel gaat aanvoelen als een aaneenschakeling van afwisselend leuke en minder leuke sketches. Ondertussen wordt er ook nog een generisch liefdesverhaaltje afgewerkt: Rachel, de receptioniste van het hotel, heeft namelijk medelijden met Peter en dat medelijden verandert uiteindelijk even onvermijdelijk als onverklaarbaar in verliefdheid.

Nu, het zal wel aan mijn mannelijk (nouja) perspectief liggen, maar het feit dat Mila Kunis er uit ziet zoals ze er uit ziet – ik denk niet dat hier een gedetailleerde uitleg nodig is – maakt het bijzonder moeilijk om mee te leven met Peter. Wie geeft in godsnaam nog om de sprong als dàt het vangnet is?  Het is tenslotte niet alsof we enige details mee krijgen waaruit zou moeten blijken wat Sarah Marshall nu precies zo geweldig maakt, ze heeft welgeteld nul regels dialoog voor ze Peters hart breekt en blijft de hele film lang een redelijk kleurloos personage.

Dat gebrek aan realisme kadert in een breder probleem waar deze film, en andere Apatow-achtigen, mee kampen. De standaardverhaallijn is meestal ongeveer hetzelfde: bloedmooie vrouwen belanden in bed met niet-zo-mooie mannen en de niet-seksueel geladen momenten voelen aan als verplichte nummertjes en zijn meestal zo generisch dat ze uit eender welke romcom hadden kunnen komen.

De nieuwe genderverdelingen zijn vastgelegd: mannen mogen onathletische, luie, emotionele wrakken zijn, zolang ze maar geregeld een goeie grap vertellen. Vrouwen kunnen best ook gevoel voor humor hebben, vooral om te lachen met de grappen van de mannen, maar moeten er in de eerste plaats goed uit zien zonder kleren en van seks houden (maar niets té raar, zoals – shock & horror- handboeien).

De eerlijkheid gebiedt mij wel zeggen dat geen enkele van deze zaken mij ook maar in het minste stoorden tijdens de film zelf. Het is pas wanneer men achteraf begint na te denken – bijvoorbeeld over hoe de Romantische Finish eigenlijk gewoon gered wordt door het feit Peters penis trouwer is dan hijzelf – dat de problemen beginnen. Mensen die gewoon een kleine twee uur willen lachen en nadien geen tijd en/of zin hebben om nog lang na te denken over een enigzins silly romcom (dat soort volk bestaat) zitten dus goed bij Forgetting Sarah Marshall.  De rest kan die 110 minuten beter besteden aan het zoeken van een hobby/lief, of – indien dat niet lukt – aan het beginnen van een blog.  Succes ermee!