ozon

Het lijkt mij vrij duidelijk dat professionele sporters een mentale afwijking hebben.  U mag namelijk zeggen wat u wil, maar wanneer iemand vrijwillig 10 uur per dag, élke dag, op een fiets kruipt, achter een bal aanholt, over een stok springt, of wat dan ook… is de kans vrij groot dat God bij de configuratie van de hersenen eventjes minder goed aan het opletten was, en dan maar besloot zijn foutje te compenseren bij het ontwerpen van de spieren.

Ik moet toegeven, die visie zal wel minstens gedeeltelijk geïnspireerd zijn door mijn eigen niet-zo-bijzonder-illustere sportcarrière.  Ik heb me enkel ooit gewaagd aan voetbal (die twee jaar korfbal zijn nooit gebeurd, wat kwatongen ook mogen beweren), maar dat was ruim voldoende om duidelijk te maken dat mijn talent niet in de sportsector te zoeken was.  Men prees mij meestal om mijn “tactisch inzicht”, het compliment dat boven gehaald wordt voor die spelers bij wie talenten als “snelheid”, “techniek” of “fysieke kracht” echt té duidelijk totaal afwezig zijn.

Ondanks mijn bescheiden persoonlijk talent, ben ik toch altijd van voetbal blijven houden, zij het op een meer passieve manier.  Wanneer ik mensen dat vertel, ontvang ik als antwoord meestal het soort gezichtsuitdrukkingen die er op een of andere manier in lukken zowel dédain, medelijden, teleurstelling, verwarring als afschuw in 1 enkele seconde perfect te vatten.  Persoonlijk kan ik mijn affectie voor de sport – zelfs na het lezen van Fever Pitch – ook nog steeds niet verklaren, maar ik zit er dus wel mee.

De tv-verslaggeving van het momenteel lopende Euro 2008 maakt het lot van de voetballiefhebber niet echt draaglijker.  Sinds op de NOS de Oranje-gekte momenteel iets té kritieke niveaus bereikt, de BBC maar half de wedstrijden uitzend en ik mij bij het horen van Duits nog steeds niet serieus kan houden, ben ik noodgedwongen aangewezen op VT4.  Drie keer raden wie die grapjurken van SBS de presentatie in handen hebben gegeven.

Carl Huybrechts dus, de man die dankzij zijn kameraad Tony Mary vet betaald werd om de Champions League te verpesten voor de Canvaskijker en die zich nu blijkbaar ook bij SBS op een of andere manier heeft binnen weten te werken.  In artikels wordt hij veelzeggend altijd omschreven als een polariserend figuur, die ofwel heel sterke positieve (bij zichzelf, veronderstel ik), ofwel heel sterke negatieve gevoelens (bij alle andere mensen dus) opwekt.

Nu, er valt veel te vertellen over het uiterlijk van de man, maar dat zou niet echt eerlijk zijn, ook al omdat ik zelf verdacht vaak een “geweldige persoonlijkheid” wordt toegedicht.  Plus, de fashion crimes behoren nog tot Carls mindere zonden, zoals deze kleine opsomming zou moeten duidelijk maken:

• Tijdens het “Euro 2008″-gedeelte van het programma blijft het nog gewoon bij de oude Carl-klassiekers, zoals zijn klassieke spreekbeurt-in-het-eerste-jaar stijl van presenteren of het on air uitschelden van zijn medewerkers als de aangekondigde beelden weer maar eens niet willen komen.  In mijn ogen lijkt dit opvallend genoeg alleen in sportprogramma’s die de heer Huybrechts presenteert zo extreem vaak te gebeuren, maar misschien graven zijn legendarische woede-uitbarstingen gewoon dieper in mijn geheugen.
• Na de wedstrijdverslagen is het tijd voor de “luchtige talkshow” Hotel Reggina, vernoemd naar het Zwiterse hotel in the middle of nowhere vanwaar iedere presentatie wordt verzorgd.  Wat zou je, zoals andere zenders, in het stadion gaan zitten als je tussen de Zwitserse – weliswaar volledig door mist en duisternis verborgen – bergen naar een tv-schermpje kan kijken?  Huybrechts presenteert het geheel dan ook nog eens in ware Zondag Josdag-stijl, met telkens een of andere nutteloze vleesgeworden P-magazine poster (ongemakkelijk dicht) aan zijn zijde.
• Iedere dag aanwezig in dat hotel: Gunter Schepens.  In Studio 1 mocht Schepens, in zijn hoedanigheid van privéchauffeur voor Herman Brusselmans, vaak mee rond de tafel gaan zitten.  Af en toe mompelde hij dan wel iets onverstaanbaar tussen de gesprekken door, maar niemand had er echt last van.  Huybrechts heeft hem nu echter blijkbaar uitgenogigd als ‘kenner’ en laat hem vaak ’spreken’ voor meer dan dertig seconden, wat ongetwijfeld al veel mensen tot het tevergeefs herinstellen van de geluidsinstellingen op hun toestel heeft bewogen.
• Ook iedere dag aanwezig: rubriekjes.  Dag na dag worden per categorie dezelfde drie fases herhaald, steeds vergezeld van verhelderende commentaar.  Zo is er Het Mooiste Doelpunt (”Toch echt wel knap getrapt.”), De Beste Assist (”Een schitterende pass!”) en de Brutaalste Tackle (”Ja, zoals gisteren en de 6 dagen daarvoor al gezegd werd, zoiets kan echt niet.”)  Daarnaast overleeft “Dakanikook” nog steeds, al is de humor die ooit in dat concept zat (kijkers spelen thuis opvallende fases na) duidelijk al een hele tijd opgedroogd.

• Gelukkig wordt de kijker regelmatig respijt gegund, dankzij de niet-aflatende reclame-onderbrekingen.  Huybrechts kan het helaas niet laten bij iedere reclame-aankondiging duidelijk te maken hoe zeer hij zelf die reclame wel niet haat, en hoe snel het allemaal voorbij gaat zijn, en dat hij weet dat het niet makkelijk is om twee minuten de zetel te verlaten om naar het toilet te gaan of te blijven zitten en naar reclame voor wasproducten kijken maar dat we moeten samenspannen en dan komen wer wel door en wahwahwahwah tot zijn aankondiging uiteindelijk de duur van het reclameblok ruim overstijgt.

Na drie kwartier zit Hotel Reggina er dan eindelijk op.  Maar terwijl de kijker nog half-getraumatiseerd voor zich uit zit te staren begint op het scherm al reeds “Het EK Lingerie”.  Men houdt het bijna niet voor mogelijk, maar bij VT4 zijn ze er in geslaagd niet alleen voetbal, maar ook halfnaakt rondhuppelende aantrekkelijke vrouwen ronduit vervelend en zelfs deprimerend te maken.  Chapeau jongens.