ozon

“We’ve Sensed it, we’ve seen the Signs. Now it’s Happening.’”, “Without any warning, it’s happening.” Ik ben er nog niet uit welke van de twee tamelijk contradictorische taglines voor M. Night Shyamalan’s nieuwe worp, “The Happening” (jawel), onnozeler is, maar geen van beide kan qua sillyness op tegen de film zelf.

Het verhaal gaat namelijk ongeveer zo: grote groepen mensen op verschillende plaatsen in het noord-oosten van de VS staan plots collectief stil, om vervolgens (na eventueel wat wartaal uit te kramen) zelfmoord te plegen op ter plekke geïmproviseerde, maar daarom niet minder walgelijke manieren.

Er wordt geen tijd verspild, en de vroege scènes in de twee parken waar het fenomeen begint worden meesterlijk, , met veel gevoel voor cinematische flair, in beeld gezet. Helaas wordt daarna al vrij snel onthuld wat de oorzaak van “the happening” is, waarna het verhaal nog een dik uur vrij doelloos verder kabbelt in de richting van een redelijk anti-climatisch einde.

Ik begrijp dat Shyamalan af wil van die “twists” waarmee hij sinds The Sixth Sense & Unbreakable onvermijdelijk geassocieerd wordt, maar zelfs dan zou hij toch moeten weten dat het altijd een stuk angstaanjagender is om de katalisator achter de vreemde gebeurtenissen ambigu te laten. Wanneer de niet bijzonder subtiele subtext van de uitleg waarmee je dan uiteindelijk komt aanzetten een jaar eerder al veel effectiever overgebracht werd door een gefaalde Amerikaanse presidentskandidaat met PowerPoint, is dat dubbel waar.

Eens de oorzaak dus duidelijk is, valt de film, op meer dan een manier, uit mekaar:

- Enerzijds zijn er de niet bijster boeiende avonturen van een bijzonder mat acterende en totaal fout gecaste Mark Wahlberg (Paul Giamatti, die ondertussen toch in het telefoonboek van Shyamalan moet staan, ware een véél betere keuze geweest) en zijn vrij vervelende ega, vertolkt door Zoey Deschanel, die er niet alleen veel te kinderlijk uitziet voor de rol maar bovendien weinig meer doet dan met een glazige, haast ongeïnteresseerde blik rondwandelen door de apocalyptische gebeurtenissen rondom haar. Het koppel heeft huwelijksproblemen, die natuurlijk uitgewerkt moeten worden midden in de levensbedreigende situatie waarin ze zich bevinden.

- Anderzijds wordt deze oninteressante verhaallijn regelmatig genoeg afgewisseld met horrorscènes waarin mensen dus op manieren van variërende originaliteit zelfmoord plegen ten gevolge van “the happening”. Het is op deze momenten in de film dat Shyamalan duidelijk wel in zijn sas is en hij de spanning meermals weet op te drijven tot aan een breekpunt, daarbij geholpen door de knappe score van James Newton Howard. (Helaas achtte de regisseur het wel nodig een van de zelfmoorden te kaderen in een iPhone-reclamespot.)

- Helemaal op het einde zorgt Betty Buckley uiteindelijk alsnog voor één goeie acteerprestatie, in de rol van een gekke kattendame (zonder katten) die mij deed denken aan de fanatieke Hillary Clinton supporters die tijdens de laatste weken van haar zinkende/reeds gezonken campagne steeds meer boven kwamen drijven.  Bibberen en beven, met andere woorden.

Ook van zijn Hitchcock-complex is Shyamalan nog niet verlost: hij komt deze keer weliswaar enkel in de aftiteling voor als een personage dat nooit in beeld komt of wordt gehoord (wat eigenlijk nog onnozeler is, nu ik er over nadenk), maar de vergelijking met The Birds ligt natuurlijk wel voor de hand. Voor wat het waard is, ik vind dat “The Happening” de vergelijking met die film wel kan doorstaan. Als hij nu nog een van de wél goeie Hitchcock-films weet te evenaren, zitten we helemaal op de goede weg.

De reviews voor Shymalans films worden eveneens iedere keer negatiever, en op het moment dat ik dit schrijf lijkt die trend zich verder te zetten, getuige de score van 12% op Rotten Tomatoes. Ook ikzelf ben, zoals de aandachte lezer reeds opgemerkt heeft, niet onverdeeld postief. Het moet echter wel gezegd: het grootste deel van de 90 minuten is ondanks alles onderhoudend: ik heb me zelden echt verveeld en ergens onder de massa’s hierboven opgesomde problemen zit wel degelijk een fijne film verstopt. Aan u om hem te gaan zoeken in de bioscoop, of anders gewoon te wachten tot “The Mist” – een veel betere film met een gelijkaardige sfeer – op DVD uitkomt.