Taking out the Eurotrash

Het zijn mooie tijden om Moldaviër, Azerbijaner of Montenegrijn te zijn. Er breken tegenwoordig nog relatief weinig burgeroorlogen uit, er moet nog maar om de twee jaar een nieuwe atlas gekocht worden, de dictators doen nu de moeite om verkiezingen te faken en vooral: er kan eindelijk mee genoten worden van het wansmakelijke kitschfest dat wij kennen onder de noemer “het Eurovisiesongfestival’”.

En meegenieten doen ze: hun inzendingen geven het Oude Europa een idee waar de cultuur intussen ongeveer aanbeland is in het respectievelijke Jong-Europeese land (meestal ergens tussen 1972 en 1992), waarna ze allen (of toch de mensen met een telefoonlijn) frenetisch beginnen televoten op ieder buurland waar hun leger ooit eens een kleuterschooltje heeft platgebombardeerd. Make up sex tussen naties als het ware.

Als niet-praktiserend homoseksueel (ik heb tenslotte toch even regelmatig seks met mannen als met vrouwen) ben ik ook niet vies van een beetje Eurosong op tijd en stond, al hoeft u deze keer niet te vrezen voor een live-verslag zoals twee jaar geleden. Persoonlijke omstandigheden beletten mij dit jaar namelijk de finale te bekijken, waardoor ik me moest tevreden stellen met de halve finale gisterenavond. Maar dat was toch wel een mooie troostpijs: er was de veelbesproken Ierse kalkoen, de verplichte Roemeense dominatrix en er was zowaar zelfs een mooi liedje.

En er was natuurlijk de Belgische inzending, want ook bij de VRT blijven ze, niet ontmoedigt door het falen van kniezwengels en transseksueelen onverminderd enthousiast over het hele Eurovisiegebeuren, men moet tenslotte iets uitzenden op zondagavond tussen de fictiereeksen over Oost-Vlaamse zwaantjes & Limburgse fruitplukstertjes.

Na een eindeloos reeks uitzendingen gevuld met afgeserveerde reality tv-figuren, c-lijst charmezangers en omhooggevallen tv-omroepsters (”het smegma van de Vlaamse media” is mijn collectieve koosnaampje voor de olijke bende deelnemers) kwam de Vlaamse bevolking uiteindelijk op een of andere manier bij een paar onderweg naar Viersel verloren gelopen slefferfolkers uit.  Ishtar zingt, naar Belgische eurosongtraditie, in een verzonnen taal.  Nu, wie dit blog regelmatig leest weet dat ik geen enkel probleem heb met onversneden onsamenhangende nonsens.  Weinig mensen weten dit, sinds ik het er vrijwel nooit over heb, maar mijn favoriete rockgroep is zelfs R.E.M., toch ook een band die hun vroege carrière hebben gebouwt op lyrics bestaande uit onverstaanbare nonsens. 

Maar als je dan toch woorden gaat verzinnen, lijkt mij de volgene logische stap om er voor te zorgen dat het allemaal tenminste toch een beetje aangenaam klinkt.  Ishtar heeft echter de gedurfde beslissing genomen voor een andere aanpak te kiezen.  Hopelijk hadden niet te veel Europese kijkers dinsdagavond hun tv in de keuken staan, want de verleiding om tijdens “O julissi…” een vork vanuit de kast naar de oorholte te verhuizen zou anders wel eens té groot kunnen zijn geweest.

Nu goed, onze inzending was dit jaar dan wel op een andere manier crappy, de lotsbestemming was nog steeds dezelfde: glorieloze uitschakeling in de halve finale (itt eveneens glorieloze kwalificatie voor de finale weliswaar)  Bosnië-Herzegovina & de Roemeense dominatrix gingen wel door, waardoor ik uiteindelijk toch de video zal moeten programmeren voor zaterdag.  Fabulous!