ozon

De zon heeft ooit al feller geschenen in Long Blondes-Land.  Waar de stijlvolle Sheffieldse indierockers een dik jaar geleden nog zowel de looks, de brains en -vooral- de tunes in huis leken te hebben om op de snelweg naar Roem, Glorie en Sportstadia te belanden, moeten ze nu plots vast stellen dat een GPS-systeem misschien toch een nuttige investering ware geweest.

Zo vielen de twee koppels binnen de groep intussen ABBA/Fleedwood Mac-gewijs uit mekaar, wat de werkomstandigheden tijdens het maken van hun tweede plaat (een -eerste rode vlag- conceptplaat over bekende 20st eeuwse koppels) vermoedelijk niet enorm aangenaam zal hebben gemaakt.  Helaas is het resultaat, “Couples” genaamd (de aanhalingstekens zijn veelzeggend genoeg deel van de titel), geen Rumours en zelfs geen The Visitors geworden.

Producer Erol Alkan heeft zijn stempel gedrukt op “Couples”.   Sinds Alkan een DJ is, betekent dat: goedkope beats, cheesy synths en repitieve lyrics. Helaas zorgt deze “verruiming” van het Long Blondes-geluid er enkel voor dat ze nu als een Ladytron-covergroepje klinken. En geen geweldig Ladytron-covergroepje.

In sommige songs, zoals bijna-titeltrack “The Couples” klinkt de muziek wél menselijk.  Jammer genoeg kabbelen die nummers toch iets te rustig voort om echt te kunnen boeien en bevatten ook zij pogingen tot rijmen (”You’re not lonely / I am… baby.”) waar misschien toch iets langer over nagedacht had mogen worden.

Over “Here Comes the Serious Bit” en “I Liked the Boys” had dan weer uberhaupt gewoon nagedacht mogen worden: een rudimentaire melodie & een nietszeggende tekst, genadevol afklokkend onder de 2 minuten.  Je kan het “punk” noemen, maar “pijnlijk middelmatig” is een treffendere omschrijving.

De reacties, zowel vanwege de pers als de fans, zijn dan ook nogal  “gemengd” geweest zoals men dat dan eufemistisch pleegt uit te drukken.  Gevolg is dat The Long Blondes, na de Rotonde (capaciteit 200) en de Orangerie (capaciteit 800) bij hun derde Brusselse passage, nu in het VK, een karig gevuld zaaltje aantreft dat ergens tussen die twee invalt.

Maar, en dit is eigenaardig: de groep die rond 22u op het podium wandelde was in vergelijking met hun vorige optredens, nog nauwelijks te herkennen.  Op een goede manier.  Er werd gelachen, er werd gesproken met het publiek en ik denk dat ik zelfs een flinke dosis spelplezier heb opgemerkt.

Vanaf opener “Round the Hairpin”, een krautrock-monsters dat live verrassend genoeg een stuk strakker en samenhangender klonk dan op de plaat, walsten The Long Blondes dan ook schijnbaar moeiteloos en zonder medelijden het publiek volledig plat met zowel oud én nieuw (!) materiaal.

Hoogtepunten opsommen zou onbegonnen werk zijn, maar één moment wil ik u toch niet onthouden: zangeres Kate Jackson, die trouwens vergeten was een broek aan te doen en bijgevolg vanavond sowieso al echt op het belachelijke af foxy stond te wezen, de micro begon op te eten tijdens het zinnetje “And I don’t have to tell you what we did next” in “Couples”-prijsbeest “Too Clever by Half”, zodat echt iédereen zou doorhebben what she did next. En die aanpak werkte, naar de wild door de zaal vliegende broeksknopen rondom mij te oordelen.

Voor wie het bovenstaande te lang(dradig) om allemaal te lezen vindt, zal ik afsluiten met een bondige samenvatting: The Long Blondes zijn simpelweg dé livegroep van dit moment.  Over enkele dagen spelen ze in Parijs, u moest al op de TGV zitten.