ozon

Is de wereld eindelijk een beetje bekomen van de videoclip voor La Macerena, laten die Spaanse deugnieten toch niet alweer een nieuwe griezelfilm op ons los zeker…

Als die youtube-link u nog niet aan het huiveren heeft gebracht, dan zorgt het volgende daar misschien wel voor: de regie voor deze film werd in handen gelegd van een regisseur die eerder enkel nog maar voor de Spaanse editie van MTV werkte, het verhaal draait rond een oud weeshuis -jawel- en het hele horrorcliché-panorama wordt ook binnen dat niet bijzonder originele thema opengetrokken. Verwacht u dus aan geesten, creepy kindertekeningen, oude vuurtorens, verroeste draaimolens, piepende deuren, slecht werkende verlichting en zelfs een vogelverschrikker

Het eigenaardige is dat deze overvloed aan clichés, in een tijd waarin we vanuit de VS overladen worden met “horror” die uit weinig meer dan walgelijke close-ups van afgesneden ledematen en doorboorde oogballen bestaat, aandoenlijk nostalgisch overkomt. De film laat de goedkope gotcha-momenten ook lange tijd links liggen, waardoor deze extra effectief worden wanneer ze dan toch komen. Op dezelfde manier wordt ook het enige moment van echt gruwelijke visueele horror, dat op een vrij onverwacht moment komt, extra akelig.

Ook de sterke casting helpt als compensatie voor het enigszins clichématige verhaaltje: de hoofdrol, een 37-jarige moeder, wordt zowaar vertolkt door iemand die in werkelijkheid ouder is en de natuurlijke schoonheid van een vrouw op die leeftijd werd door de makers ook niet Nicole Kidman-gewijs bedolven onder een paar lagen make-up. Maar het zijn de bijrollen die de show stelen: er is de grotesk dikke expert, de “maatschappelijk werkster” met de dode ogen en vooral: de Amerikaanse Geraldine Chaplin (de enige naam die u misschien zal herkennen) die werkelijk elektrisch is in de rol van het medium Aurora.

Voor de mensen die altijd automatisch naar de laatste paragraaf van een review scrollen (betrapt!): El Orfanato is vaak voorspelbaar, niet altijd logisch, maar wel bijzonder goed gemaakt, af en toe werkelijk griezelig (vooral voor wie zelf kinderen heeft) en naar het einde toe zowaar zelfs ontroerend. Vamos a la cinema!