ozon

Het was november 2005 toen de sympathieke Schotse folkrockers van Sons & Daughters het laatst Brussel aandeden. Die nacht staken vandalen naar Parijs voorbeeld geparkeerde wagens in brand terwijl Adele Bethel & co. in de Botanique een vlam van een heel andere soort aanwakkerden.

Het spreekt dus voor zich dat ik op hun terugkeer naar onze hoofdstad dinsdag niet afwezig kon blijven. Sons & Daughters hadden ondertussen promotie gemaakt van de Rotonde naar de wat grotere Orangerie en hadden tevens een toepasselijker voorprogramma bij. Waar de ingetogen soundscapes van Washington het publiek in 2005 nog enigszins bedeesd deed toekijken, was de Kings of Leon-tribute band The Willowz een veel logischere keuze. Helaas ontbrak ook het ego van de KoL niet bij deze Californische bleusrockers en weigerden ze zich pertinent neer te leggen bij het feit dat ze slechts het voorprogramma waren vanavond. Gevolg: een veel te langdradige set met als typerend diepepunt een onvergeeflijke drumsolo van naar schatting van onze analysten aan de zijlijn ongeveer een half uur.

Een beetje vervelend, maar alle irritatie werd meteen vergeven op het moment dat the main event het podium kwam opgewandeld. Gitarist Scott Paterson had te oordelen aan zijn nieuwe haarstijl sinds eind 2005 bijgeklust als verlengsnoer, maar slaagde er op een of andere manier toch nog steeds in cooler dan Antarctica te zijn. Adele Blethel, een soort van Kate Pierson op de foute medicatie, bevond zich daarentegen nog steeds helemaal aan de andere kant van het warmtespectrum.

David Glow zag er uit als een drummer, wat hij toevallig ook was, maar overtuigde wel op muzikale wijze door meteen de drumintro van “The Nest” in te zetten. Alidh Lennon aarzelde evenmin en zette iets in wat leek op een overdriveversie van een Phil Spector-baslijn. Op die manier waren er maar 5 seconden nodig om te weten dat het concert van het jaar een aanvang had genomen.

En jawel: hoekige gitaren, woah-ho-ho’s hier en ginder, een bijzonder pissed of kijkende én zingende Adele… heel veel was er niet veranderd sinds 2005, wat toch een beetje een opluchting was na het horen van de enigszins ‘bravere’ nieuwe plaat “This Gift”. Een van de snaren op Patersons gitaar kon al die geweldigheid ergens halverwege “Rama Lama” ook niet meer aan, waardoor dat nummer halverwege moest afgebroken worden. Geen probleem, een alles platwalsend “Medicine” – het absolute hoogtepunt vanavond- werd er razendsnel doorgejaagd waarna een fantastische nieuwe poging tot “Rama Lama” wel succesvol afgerond werd en het momentum er dus stijlvol in gehouden werd.

Een speciale gastrol was tevens weggelegd voor Iggy Pop: eerst werd de intro van zijn “Lust for Life” geleend voor nieuwe single “Darling” en later werd een krachtig “Johnny Cash” aangevuld met een fragment uit “I Wanna Be Your Dog”, dat een onder normale omstandigheden calm & collected lid van mijn gezelschap zowaar een bijzonder enthousiast “SO COME ON!!!” wist te ontlokken.

Bisnummers doen Sons & Daughters, in tegenstelling tot hun voorprogramma, tegenwoordig blijkbaar niet meer, maar het zou belachelijk – en tevens onverstandig, als je ziet wat Blethel allemaal uitstak met haar microfoon- zijn daar langer dan een halve seconde over te klagen. Rauw, gevaarlijk, foxy en Schots: zelf zal ik het helaas allemaal nooit zijn, maar zolang Sons & Daughters af en toe nog eens langs komen om te demonstreren hoe zeer zij dat allemaal wél zijn is dat niet eens zo heel erg.