ozon

Deze week vond ik nog meer hatemail in mijn inbox dan gewoonlijk: blijkbaar werden het ineenstorten van het Afrikaans-Aziatisch internet en het plotse gebrek aan updates op deze pagina’s gezien als twee iets té toevallig samenlopende feiten. Om voor eens en altijd die geruchten dat Ozon gefabriceerd zou worden door 10-jarige weeskindjes in Indische sweatshops te ontkrachten, krijgt u vandaag mijn hoogstpersoonlijke Mening over de film Atonement. Een vluggertje van moetens, dus close your eyes, think of England en lees verder.

Atonement is een film die vele dingen goed doet: de cinematography en soundtrack zijn verbazingwekkend, de montage is bijzonder clever en de acteerprestaties zijn over de hele lijn genomen solide. Maar toch voelde de film soms emotioneel leeg.

Het begint allemaal nochtans uitstekend: Saoirse Ronan (de jonge Briony) is een zeldzame kindactrice waarbij je als kijker niet de indruk hebt dat je naar een kindactrice staat te kijken en zelfs Keira Knightley staat niet extreem ondermaats te acteren, wat voor haar al een hele prestatie is. Het centrale liefdesverhaal wordt weliswaar zonder context weergegeven – waardoor de plotse intense liefde tussen Robbie & Cecilia nogal abrupt en onovertuigend overkomt – maar is toch meeslepend genoeg in beeld gezet om te boeien.

De door zelf-delusie & jaloezie gedreven beslissingen die Briony neemt hebben echter al snel bijzonder zware gevolgen voor de ontluikende romance. Deze gevolgen bieden veel potentieel voor interessant drama, maar dat is buiten de film gerekend. De logische stap wordt niet gezet, en het verhaal wordt in plaats daarvan abrupt afgebroken waardoor we ons plots drie jaar in de toekomst bevinden, aan het begin van WOII – een oorlog die u misschien nog wel kent uit… een miljoen andere Hollywood-films.

Met Robbie nu blijkbaar in het leger en Cecilia werkzaam als verpleegster gebeurt er plots nog vrij weinig. Er zijn veel indrukwekkende shots (de veelbesproken scène op het strand van Duinkerke is inderdaad opvallend knap gerealiseerd), veel stemmige beelden en betekenisvolle blikken in de verte, maar de plot wordt aan een te traag tempo verder uitgewerkt om nog echt meeslepend te zijn.

Maar door al het gemopper heen mag ik niet vergeten ook de positieve aspecten te vermelden. Mensen die de film nog onbevangen willen gaan bekijken, hebben mijn toestemming dit venstertje te sluiten en iets anders te gaan doen, want wat volgt is redelijk spoilerific.

Oké, positief dus… Ondanks het eerder vermelde soms te trage tempo is de film toch op geen enkel moment echt saai. Er is ook op geen enkel moment een schreeuwerige “kijk naar mij, ik speel mij af in het verleden”-toon te bespeuren en er wordt bewonderenswaardig genoeg niet al te duidelijk naar een Oscar gehengeld: het kindje is niet onschuldig maar kwaadaardig en er is geen enkele echte gevechtscène te bespeuren (de climactische oorlogscène is zowaar een terugtrekking). Maar, het belangrijkste en tevens voor de hand liggendste is het feit dat het einde de geliefden hun dramatische reunie ontzegt. Zo, het deed even pijn maar ik denk dat dit me wel een vrijgeleide geeft om de rest van februari weer lekker te neuten op alles wat beweegt (en stilstaat).

Samenvatting voor de mensen met weinig tijd: Atonement is technisch ontzagwekkend, maar grijpt te weinig naar het hart en daarom gemakkelijk bewonderbaar, maar moeilijk om van te houden.