ozon

Ik ben een man van mijn woord: zie daarom hier de vijf grootste teleurstellingen van 2007. I’m not mad, just disappointed.

5. The Van Jets – Electric Soldiers

In 2005 profileerden The Van Jets zich nog als Vlaanderens rockhoop in bange dangen, met hun vibrante debuut-ep op Belvédère Records. Anno 2007 is de vettige knipoog naar glamrock helaas ontaard in zuivere pastiche. Tekenend is de coverversie van Bowie’s “Fashion” die live steevast op de setlist staat en griezelig identiek aan het origineel klinkt. The Van Jets zijn een covergroep geworden, en wanneer covergroepen eigen nummers proberen te schrijven levert dat helaas plaatjes als “Electric Soldiers” op.

4. Interpol – Our Love to Admire

De coverart gingen ze lenen bij Kosheen, voor de songs plunderden ze gewoon hun eigen back catalogue. Interpol klinkt op OLTA jammer genoeg nu ook zelf als een flauwe Interpol rip-off, en daarvan hebben we er al veel te veel. HOW ARE THINGS ON THE WEST COAST?

3. Maxïmo Park – Our Earthly Pleasures

Na een debuutplaat als “A Certain Trigger”, nu al een klassieker, ben je uiteraard verdoemd tot teleurstellen met de opvolger, maar de spectaculaire manier waarop “Our Earthly Pleasures” als een kaartenhuisje in mekaar stuikt na het sterke openingstrio (niet toevallig de drie singles) is toch opmerkelijk. Er zijn sporadisch – wild door de songs verspreid – nog sterke momenten genoeg om te doen verhopen dat Maxïmo Park niet dood is, maar al bij al schiet het geheel toch jammerlijk te kort. Volgende keer beter.

2. The Stooges – The Weirdness

Waarmee we bij het echte genante gedeelte van deze countdown zijn aanbeland: Iggy Pop is en blijft een rocklegende, maar wat hem bezielde om het track record van The Stooges op deze manier te bevuilen is een raadsel. Als dit gewoon zijn zoveelste ondermaatse soloplaat was had ik het nooit als teleurstelling kunnen kwalificeren, maar wanneer klassiekers als “TV Eye” & “I Wanna Be Your Dog” in het Stooges-repertoire plots ondingen als “Trollin’”, “Greedy Awful People” en “Free en Freaky” (de titels vertellen het hele verhaal, helaas) naast zich moeten dulden is dat zelfs genoeg voor een overtuigende eerste plaats. Zou je denken.

1. Billy Corgan & His Smashing Pumpkins – Zeitgeist

Maar dat was buiten den Bill gerekend. Ik hield van MACHINA (onder de bombast zaten een aantal prachtige nummers). Ik hield van Zwan (ja, ik ben die mens die Mary Star of the Sea heeft gekocht). Ik hield van kon TheFutureEmbrace nog tolereren. Maar op “Zeitgeist” hoor je Corgans wanhoop en relevantiedrang bijna letterlijk uit de speakers druipen. De bombast van de Pumpkins is behouden en zelfs verdubbeld maar de songs zijn volledig onopmerkelijk en geproducet onder de filosofie “alle channels op 11″. Luide, schreeuwerige rocksongs worden afgewisseld met koude, kunstmatige ballads. Op die manier weet Corgan dan toch de zeitgeist te vatten, maar of we daar blij om moeten zijn is nog maar de vraag.

Morgen: leukere plaatjes!