ozon

Wie af en toe eens op zijn kalender kijkt zal het misschien al gemerkt hebben: zachtjes aan nadert 2007 zijn einde. En met het einde van het jaar duiken onvermijdelijk ook weer overal de alom gevreesde en verachte eindejaarslijstjes op. Ik had u graag verteld dat ik dit jaar aan de verleiding heb kunnen weerstaan, maar helaas… Om het geheel toch een beetje verteerbaar te maken heb ik me dit jaar wel ingehouden (geen top 100 meer) en heb ik tevens een vers blik negativisme van een goed merk opengetrokken.

In dat kader beginnen we vandaag met de tien ultieme teleurstellingen in een jaar dat – laten we mekaar geen tante Terry noemen – toch wel gevuld was met teleurstellingen. Hugo Claus kreeg wederom geen Nobelprijs, Jodie Foster kwam officieel uit de kast als lesbienne en deze tien plaatjes waren een stuk minder leuk dan verwacht:

10. The Detroit Cobras -Tied and True

Waar deze retrorockers op hun vorige drie albums nog spannende versies van obscure rock ‘n’ roll nummers speelden werd er nu gekozen voor platgespeelde standards als “Leave My Kitten Alone” en “Try Love” die dan ook nog eens vrij zielloos klinken (toch wel een probleem als je soulmuziek speelt, lijkt me).

9. Editors – An End Has a Start

Eerste single en albumopener “Smokers Outside the Hospital Doors” voorspelde nog grootse dingen voor het tweede album van Tom Smith & co.: heerlijke over-the-top bombast die zichzelf net serieus genoeg neemt. Daarna gaat het echter steil bergaf met deze plaat. Editors lijken constant te hengelen naar iets wat helaas voor hen nog ver buiten bereik is. Ter illustratie: het refrein van “The Racing Rats”, nochtans een van de betere nummers, luidt “If a plane were to fall from the sky, how a big a hole would it leave in the surface of the air?“. Het was ongetwijfeld episch en diep bedoeld maar het klinkt meer als een opgave uit dat gevreesde examen Vraagstukken in het zesde leerjaar.

8. Gabriel Rios – Angelhead

Mensen die zich in de pioniersdagen van de mp3’s al op uncharted territory als Napster begaven herinneren zich misschien nog wel de gefakete versies van nog uit te komen singles die daar rondslingerden. Een sample van 30 seconden die de artiest in kwestie al had vrij gegeven werd creatief of minder creatief geloopt tot men een track van drie à vier minuten bekwam. Op “Angelhead” lijkt Gabriel Rios helaas het onzalige idee gehad te hebben op deze manier een volledige plaat te maken. Met dit album omarmt hij tevens het publiek dat door Ghostboy eerder ‘per ongeluk’ aangetrokken werd, nl. de massa gillende Joepie-lezende tienermeisjes. Gelieve zelf een Tom Boonen-grap te bedenken.

7. The Good, the Bad & the Queen – s/t

Voeg leden van Blur, The Clash, Fela Kuti & The Verve samen en men krijgt… zachtjes meanderende alt. rock? Wat?

6. Fountains of Wayne – Traffic and Weather

Wat blijft er over van groepjes die vooral teren op een overdosis jeugdig enthousiasme wanneer hun jeugd definitief verdwenen is? Weezer gaf ons in 2005 al het verschrikkelijke antwoord: niet bijzonder veel. Op deze plaat wordt die spijtige waarheid door Fountains of Wayne helaas dubbel en dik bevestigd: de enigszins onnozele maar toch charmante humor en de kleine verhaaltjes die ook vroeger al aanwezig waren in hun songs zijn er nog steeds maar alles voelt nu enorm gemakzuchtig en toch op een of andere manier geforceerd aan. “Yolanda Hayes” had net zo goed “lol black people” kunnen heten en “Planet of Weed”… welja. Jammer.

Morgen: vijf nog grotere teleurstellingen!