Sister, I’m a Poet

Schoolkinderen die huilen omdat ze na vier uur zoeken nog steeds geen rijmschema hebben gevonden, Hugo Claus die overweegt er een einde aan te maken omdat zijn leven een grote tijdsverspilling is geweest, tienermeisjes die in een eindeloze loop van hevige orgasmes verwikkeld zitten en panic on the streets of Brussels. Dit alles kan slechts één ding betekenen: Flor heeft alweer een “gedicht” geschreven. En het is ook deze keer weer even tragisch als een blind weeskindje en even episch als een gitaarsolo van Muse. Gevoelige zieltjes kunnen dus beter nu wegkijken. Everyone else may “continue reading”, zoals de link hier rechts van deze zin het zo mooi uitdrukt.

Ellinor (niet Rigby) door Flor P.T. Het Hoofdt

Ellinor was blonder dan een extra groot vat Leffe radieuse
“Eeuwige trouw aan mijn Scandinavische roots” was haar levensleuze
het was daarom dat ze Zweeds sprak met haar hond
hoewel ze van die taal eigenlijk geen enkel woord verstond

Wolfgang was een jonge god met een lijf als een kathedraal
Hij werd tot ver buiten zijn Kempense heimat aanbeden
Maar had ondanks deze bijna eindeloze adoratie
Reeds verschrikkelijk veel hartezeer geleden

Soms sprak ze hem toe als in een droom
dan sloeg hij haar woorden om zich heen
haar zinnen verwarmden hem tijdens de koude nachten
terwijl hij op de herhalingen van Sex & the City bleef wachten

Hij wou niet kijken maar hij wou haar begrijpen
En nam iedere stomme scene in zich op
Zo is ook hij uiteindelijk toch gezwicht
Voor de charmes van Carrie en haar paardekop

Vroeger was zijn leven tango, toen kwam zij
de tango werd een tragische wals
en dansen was er niet meer bij

zijn gedachten klikten niet meer in mekaar
zoals een puzzel waarvan de stukken reeds lang verdwenen zijn
maar die toch nog hardnekkig blijft bestaan
als een stil monument, herinnerend aan de pijn
de pijn van alles wat vergankelijk is en alles wat eeuwig blijft bestaan
van alles wat nog moet geboren worden en alles wat reeds is vergaan

Als een dichter die iets wil vatten als remedie tegen het lege zijn
om enkel telkens te vervallen in platte melodramatiek
en te verdwalen in een bos van slechtgekozen metaforen
om dan ook nog eens te struikelen over een torenhoog cliché, elke derde lijn

Tijd stond aan zijn kant tot hij haar zag aan de overzijde
en zonder twijfelen de stroom overstak
maar de ophaalbrug was slecht bevestigd
en zijn jeugdig optimisme brak