ozon

Dour festival 2006, dag 4 (16 juli)

We hebben het allemaal wel eens meegemaakt: het is een warme zomerdag in het midden van juli en plots krijg je die onweerstaanbare drang om richting Wallonië te trekken. Ah, Wallonië… ik zou dit volledig stukje kunnen vullen met flauwe moppen over onze Franstalige buren, maar dat zal ik nalaten: een gehandicapte bedelaar zonder benen in mekaar slaan is geen prestatie. Niet dat ik Wallonië met een gehandicapte bedelaar wil vergelijken, maar toch…

In ieder geval, op zondag 16 juli overviel die drang mij andermaal en voor ik het wist zat ik in “de Walen” want ik passeerde plots een bord dat de weg wees richting het hellend vlak van Ronquières. Onder normale omstandigheden had ik geen twee keer moeten nadenken, maar ditmaal liet ik deze Belgische staatsarchitucturieele triomf aan mij voorbijgaan. Er stond dat weekend namelijk nog iets anders op het programma: Dour Festival, hét European Alternative Music Event bij uitstek, ongeëvenaard op deze planeet of toch in ieder geval in een straal van 50 km rond Nijvel.

Het is een oude volkswijsheid dat European Alternative Music Events best geöpend worden door een bende Noren met cello’s, en zo geschiede dan ook. The White Birch moest helaas al terug van het podium voor ze goed en wel begonnen waren.

Beetje flauw van de organisatie, maar blame Canada want The Constantines hadden de tijd nodig om hun materiaal klaar te zetten. Zij bevestigden gelukkig hun sterke live reputatie en een stomende versie van “Hotline Operator” vroeg in hun set zorgde voor een eerste muzikaal orgasme.

The Constantines: Canada verontschuldigt zich voor Dion & Lavigne.

Orgasmes van een andere soort tijdens Absynthe Minded, met dank aan de miljoenen pubermeisjes die samengetroept waren in de tent. Het optreden stelde teleur, al was dat slechts voor een klein deel te wijten aan de band zelf: geklungel van de technici met de viool + de eerder vermelde overdosis overgestimuleerde bakvissen kunnen we hen namelijk moeilijk persoonlijk kwaad nemen. Al hielpen ze de situatie ook wel niet met al die nieuwe nummers die eigenlijk niemand echt wil horen.
Geen “Mary’s hotel”, geen “Clock is Ticking”, wél een routineus afgerafelde versie van “My Heroics, pt.1″ als misplaatste afsluiter. En toch was het al bij al nog redelijk plezant, wat veel zegt over het potentieel van deze groep.

Gravenhurst had er nu meer zin dan 2 maanden geleden voor Belle & Sebastian. Sterk optreden.
Brakes waren hilarisch en alles wat rock ‘n’ roll nog meer moet zijn. Beste optreden van de dag, aan te raden voor iedereen, man, vrouw of kind.

Brakes: perfecte popsongs in 9 seconden.

Two Gallants hadden nog steeds hun neiging tot muzikale masturbatie niet weten te onderdrukken maar tussen al het saai getokkel op de gitaar en het geram op de hi-hats door wisten ze toch nog een paar fijne nummers te spelen. “Nothing to You” was een fantastische afsluiter van de set, waarvoor dank.

Adam Green was nog maarnet wakker, maar bleek toch al een stuk gemotiveerder te zijn dan gewoonlijk en wist dat enthousiasme op de koop toe ook nog eens over te brengen op het publiek. De karaoke tijdens “Jessica” en de krachtige uitvoering van “Nat King Cole” waren zeer aangenaam. Fijne man.

Adam Green: een sympathieke mens.

Het meest keek ik nog uit naar The Dandy Warhols en zij stelden andermaal niet teleur, zelfs zonder trompetten. Nieuwe single “Have a Kick Ass Summer” is geweldig en “Country Leaver” was een verrassende, geslaagde afsluiter. Verder ook een pluim voor het “visueel aspect van de show” en dan heb ik niet alleen over Courtney’s strakke truitje.

Courtney Taylor-Taylor op Dour: horny as a dandy & cooler dan ons allemaal.

Om kort te gaan: mijn eerste bezoekje aan Dour was geslaagd. Naar ik heb gehoord is het dorpje tijdens de andere maanden wel een stuk minder rock ‘n’ roll, maar dat zal mij alvast niet tegenhouden: ik ga er vanaf nu elke week heen.