De publieke vrouw

Brooke Magnanti. Dat is de echte naam van “Belle de Jour”, de luxe-escorte en auteur van een hele resem blogberichten (gebundeld in twee populaire boeken en ook nog eens verfilmd voor televisie) over haar dolle avonturen on the job. De verhaaljes in kwestie zijn nog het best te omschrijven als een “happy hooker” voor de 21ste eeuw: ze mikken vrij schaamteloos op de voyeuristische lezer en romanticiseren prostitutie, maar zijn in de eerste plaats gewoon erg saai.

Nulsomspel

Vorige week beschoten gangsters een agent in Brussel.  In de Vlaamse kranten werd de hele stad prompt uitgeroepen tot een “no go zone”.  Wie uit het leven wou stappen zou zich beter positioneren in de trein naar Brussel-Zuid dan ervoor, dat was zo’n beetje de teneur.  De Franstalige media hielden zich verder weg van dergelijke sensatiejournalistiek, net zoals vorige maand bij de arrestatie van Roland Janssens.

Met de Wolfman in het bos

Iedere dag beklaag ik me, zoals veel van mijn leeftijdsgenoten, mijn tienerjaren te hebben moeten afwerken in een decennium dat niet eens een fatsoenlijke naam had (the noughties is geen aanvaardbaar antwoord), laat staan een overkoepelende massa-jeugdcultuur.  Sommigen verliezen zich als reactie in een misplaatste nostalgie naar de jaren zestig, gekristalliseerd in kitsch extraordinaire als “Across the Universe” en “The Beatles: Rock Band”.  Anderen laten hun haar groeien, gooien hun t-shirts weg, ruilen hun douchezeep in voor dvd-boxen van “That ’70s Show” en behangen hun muren met posters van Jimi Hendrix, Frank Zappa of Bob Marley.